Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 20
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Fizyczne odczucie przestrzeni, przedmiot jako obiekt materialny i kulturowy zarazem, cielesna obecność oraz to, co po niej pozostaje, stanowią kluczowe motywy prac Vlatki Horvat. Czerpiąc dynamikę z obszaru sztuk performatywnych, autorka wplata tego rodzaju wątki w artystyczne działania – także te, które wykorzystują medium rysunku, kolażu, rzeźby czy instalacji. W jej pracach znika główny aktor, którego nie można obserwować w twórczym procesie, lecz pozostaje ślad dokonanego przezeń aktu. Efekt prezentowany widzowi to dowód działania, który uruchamia jego wyobraźnię.

Więcej

Fizyczne odczucie przestrzeni, przedmiot jako obiekt materialny i kulturowy zarazem, cielesna obecność oraz to, co po niej pozostaje, stanowią kluczowe motywy prac Vlatki Horvat. Czerpiąc dynamikę z obszaru sztuk performatywnych, autorka wplata tego rodzaju wątki w artystyczne działania – także te, które wykorzystują medium rysunku, kolażu, rzeźby czy instalacji. W jej pracach znika główny aktor, którego nie można obserwować w twórczym procesie, lecz pozostaje ślad dokonanego przezeń aktu. Efekt prezentowany widzowi to dowód działania, który uruchamia jego wyobraźnię. Prowadzące do niego artystyczne posunięcia z łatwością można odtworzyć jako serię prostych czynności takich jak mierzenie, ustawianie, przesuwanie, przekładanie. Przestrzenna organizacja dzieła skłania odbiorcę do uświadomienia sobie pozycji własnego ciała i wagi wykonywanych ruchów.

Obiekty i instalacje Horvat nie tyle wypełniają dane miejsca, co tworzą fizyczne ramy dla wzajemnych oddziaływań i manipulacji pomiędzy ludźmi i przedmiotami. Unieruchomienie tych zdarzeń w zaaranżowanych kompozycjach sugeruje fragmentaryczność przedstawienia, rozległą sferę niedoboru, którą autorka traktuje w kategoriach „zaniku, nieobecności i przemilczenia”. Artystkę fascynują niepewne i niepokojące doznania. Tworzonym przez nią sytuacjom towarzyszy najczęściej atmosfera wahania, wątpliwości, zawieszenia, wymuszenia albo skrępowania. Sięgając źródeł takich emocji, autorka bada granice ludzkich aktywności oraz ich ram – przestrzennych i społecznych. Poszukuje w nich pęknięć, załamań, stanów przejściowych. Dokonywane przez nią przegrupowania obiektów i elementów przestrzeni ukazują możliwość przeobrażania ustalonych stosunków społecznych wyrażających się w materialnej organizacji naszego otoczenia. Sposób jej pracy wyróżnia systematyczność i powtarzalność działań włączona w niepewny proces improwizacji.

Prace z serii Balance Beam poszukują równowagi pomiędzy dwoistymi emocjami powstającymi w kontakcie z materialnym przedmiotem. Odwołują się one do relacji, jaka za pośrednictwem fizyczności łączy nas z przedmiotami – relacji, od której łatwiej odgrodzić się murem aniżeli ją zaakceptować. Czy atut kontroli i sprawczości, tradycyjnie przypisywany tylko jednej, ludzkiej stronie, nie prowadzi jednak do zachwiania? Konstrukcja dzieł, które pragną odpowiedzieć na to pytanie, bazuje na jednakowym modelu: jej podstawowa struktura – złożona z drewnianej belki rozpostartej pomiędzy oparciami dwóch krzeseł – stanowi wsparcie dla kolekcji rozmaitych obiektów wyszukiwanych przez artystkę w miejscu realizacji konkretnej pracy. Podstawowym kryterium, jakie muszą spełniać selekcjonowane przez autorkę obiekty, jest kulisty lub walcowaty kształt. O ostatecznym doborze decyduje zaś możliwość usytuowania ich na wąskiej powierzchni podpory i zbalansowania w ramach chwiejnej, grożącej rozpadem kompozycji. W przypadku pracy stworzonej dla kolekcji Bunkra Sztuki w charakterze eksponatów zaangażowane zostały żarówki, baterie, rolka po taśmie filmowej, szpula sznurka, szklana butelka, pomarańcza, naboje do syfonu, sprężyna resoru samochodowego czy bęben pralki. Przedmioty te zyskały nowe życie, lecz jest to życie niepewne, zawieszone na krawędzi upadku. Podobnie niepokojący staje się nowy status zwykłych rzeczy pozyskanych z codziennego otoczenia bądź z rezerwuaru obiektów porzuconych i nieużytecznych. Czy jako artystyczne komponenty mogą one jednoznacznie powrócić do centrum uwagi ze świata społeczno-kulturowych peryferii?

Balance Beam #0715 przywołuje niepewność powstającą na styku gestu ciała i materialności rzeczy. Dążenie do utrzymania bezruchu toczących się z natury przedmiotów skłania równocześnie do zadania pytania o swobodę autorskich decyzji. Strefa wolności twórczej wyznaczona osią horyzontalnej belki jest wszak rażąco wąska. Równie ograniczone jest pole manewru wokół kompozycji pozwalające uniknąć jej unicestwienia. Instalacja uobecnia uwikłanie ludzkich aktywności w złożoną strukturę obwarowań, sztucznie wykreowaną i realną zarazem. Można wobec niej zastygnąć w bezruchu i poddać się aurze osaczenia. Drążąc głębiej, można jednak dostrzec w systemie ograniczeń pewne szczeliny. Ich eksplorowanie otwiera obszar niewyczerpanych możliwości prostego na pierwszy rzut oka schematu, wielokrotnie i każdorazowo w inny sposób rozwijanego przez artystkę w ramach cyklu Balance Beam. Poszukiwany tu balans wydaje się odbudowywać utraconą bliskość pomiędzy podmiotem i przedmiotem.

Opracowanie: Kinga Olesiejuk, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Vlatka Horvat (ur. 1974) – artystka tworząca w szerokiej gamie mediów artystycznych, obejmujących performans, rzeźbę, instalację, rysunek, kolaż, fotografię oraz projekty tekstualne. Jej działania pokazywane są w różnych kontekstach, począwszy od galerii, przez sale teatralne, festiwale tańca i performansu, po przestrzeń publiczną. Horvat studiowała sztuki teatralne i performatywne w Columbia College Chicago i Northwestern University w Evanston. Otrzymała stopień doktora na University of Roehampton w Londynie. Do jej ważniejszych wystaw indywidualnych należą: Or Some Other Time (The Kitchen, Nowy Jork, 2009), By Bending Back (Annex14, Berno, 2011), Present Future (Artissima 18, Turyn, 2011), As Opposed to the Front, Back, Top and Bottom (Bergen Kunsthall NO5, Bergen, 2011), Out of Left Field (Museum of Modern and Contemporary Art, Rijeka, 2011), Beside Itself (Zak Branicka, Berlin, 2011), Unleveling (Rachel Uffner Gallery, Nowy Jork, 2012), Also Called: Backbone, Anchor, Lifeline (Boston University Art Gallery, Boston2012), Fault Lands (Annex14, Zurych, 2013). Swoje performansy artystka prezentowała m.in.: w ramach LIFT – London International Festival of Theatre, w KAAI Studios w Brukseli, Volt Bergen, PACT Zollverein w Essen, Haus der Kulturen der Welt w Berlinie, alkantara festival w Lizbonie, Tanzquartier w Wiedniu, Outpost for Contemporary Art w Los Angeles. Od wielu lat współpracuje Timem Etchellsem, artystą i pisarzem. Do ich wspólnych projektów należą m.in.: Insults & Praises (Kulturhuset Stockholm, Sztokholm, 2003), Money For Nice (Victoria and Albert Museum, Londyn, 2005), Interferences (Contemporary Art Society @Bloomberg Space, Londyn, 2008), Over the Table (Aichi Triennale, Nagoya, 2010), What Can Be Seen (Millenium Gallery Sheffield, 2017). Mieszka i pracuje w Londynie.

Mniej

Vlatka Horvat, „Balance Beam #0715”

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: