Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 20
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Projekt Nicolasa Grospierre’a Dom, który rośnie dotyczy problemu rozdźwięku między estetyką a funkcjonalnością architektury. Artysta w swojej twórczości interesuje się formami architektury modernistycznej i tym, w jaki sposób samo założenie możliwości stworzenia uniwersalnego mieszkalnictwa socjalnego doprowadziło do upadku tego utopijnego projektu.

Więcej

Projekt Nicolasa Grospierre’a Dom, który rośnie dotyczy problemu rozdźwięku między estetyką a funkcjonalnością architektury. Artysta w swojej twórczości interesuje się formami architektury modernistycznej i tym, w jaki sposób samo założenie możliwości stworzenia uniwersalnego mieszkalnictwa socjalnego doprowadziło do upadku tego utopijnego projektu.

W artykule krytycznym dotyczącym wystawy Grospierre’a w Galerii Bunkier Sztuki (Miasto, które nie istnieje, 14.07–26.08.2012) Miłosz Słota porównuje idee wielkich architektów modernizmu do projektów artystycznych, pięknych w swoich założeniach, ale oderwanych od rzeczywistości ludzkiej egzystencji: „Czy Fourier i Martin pamiętali, że projektują dla ludzi? »Fourier lubi najracjonalniejsze nawet wypowiedzi ubierać w szatę fantazyjnych roztrząsań. Jego dyskurs podobny jest do wysoce wyrafinowanego języka kwiatów« – stwierdził Walter Benjamin. Język ten należy do artystów. To, paradoksalnie, język Le Corbusiera, Morrisa, Van der Rohego, ale także Martina, bo utopiści owładnięci wizją zapominająo rzeczywistości. Wizja, spójna jako abstrakcyjny, artystyczny konstrukt, przestaje się jednak sprawdzać, gdy należy przełożyć ją na rzeczywistość. Język kwiatów nie jest językiem człowieka”[1]. Podczas gdy we wcześniejszych projektach (Zniszczony blok, 2006; seria Nowoczesna wieś, 2003–2010; seria Dom Boży, 2003–2011; Hotel Europejski, 2006; seria Kolorobloki, 2005–2006) Grospierre badał przyczyny upadku modernizmu, tym razem zaczyna szukać propozycji alternatywnych rozwiązań. Dom, który rośnie to stworzony przez artystę fotokolaż, który w swoim założeniu jest bliższy rzeczywistości społecznej niż teorii sztuki. Rosnąca budowla ma formę hybrydy i jest modyfikowana zgodnie ze zmieniającymi się potrzebami jego mieszkańców. Artysta opisuje to następująco: „Proszę przypomnieć sobie dwie rzeczy, które widzimy często w Polsce: nieotynkowane, niedokończone domy, które i tak są już zamieszkane, oraz „dobudówki”, efekt wieloletnich oszczędności. Postanowiłem spotęgować żartobliwie, odwołując się do tych praktyk (biegnących pod prąd sztuki architektonicznej), zjawisko »wzrostu« domostwa do iście szalonej skali. Mój dom wzrasta jak grzyby po deszczu – a może: jak pleśń”[2]. Z jednej strony takie rozrastanie się świadczy o ciągłej przewadze potrzeb praktycznych i ekonomicznych, z drugiej zaś – o dynamicznym rozwoju mieszkalnictwa i jego podatności na zmiany funkcji w zależności od potrzeb mieszkańców.

Podobne myślenie można znaleźć w projektach współczesnych architektów, którzy stawiają nacisk na budownictwo społeczne, a nie na unikatowe wartości projektu architektonicznego. Jako przykład może tu posłużyć projekt osiedla Quinta Monroy (Iquique, Chile, 2004), zaprojektowany przez laureata Nagrody Pritzkera 2016, chilijskiego architekta Alejandra Araveny. W jego założeniu projekt miał umożliwić mieszkańcom stanie się aktywnymi uczestnikami w procesie projektowania i przebudowywania własnych domów, co w dalszej perspektywie powinno prowadzić do większego utożsamienia się ludzi z zamieszkiwaną przestrzenią i dbania o nią. „Zostaw to, co nie jest istotne, bądź precyzyjny, unikaj bezwzględności”[3] – mówi Aravena o swoim procesie twórczym. Takie podejście współgra z zaobserwowanymi przez Nicolasa Grospierre’a procesami zachodzącymi w mieszkalnictwie socjalnym. Ludzie zazwyczaj próbują wyłamywać się z narzuconych im reguł, dlatego dążenia do znalezienia idealnego, uniwersalnego i odpowiedniego dla wszystkich rozwiązania mieszkalnego były z góry skazane na niepowodzenie. Dzisiejsi architekci muszą uwzględniać fakt, że nie są jedynymi twórcami własnych projektów – są nimi również lokatorzy Domów, które rosną wraz ze swoimi własnymi potrzebami.

Opracowanie: Vera Zalutskaya, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Nicolas Grospierre (ur. 1975) – fotograf, dokumentalista, z wykształcenia socjolog. Studiował nauki polityczne w Institut d’Études Politiques de Paris oraz London School of Economics. Interesuje się przede wszystkim architekturą, szczególnie w jej socjalistycznym, modernistycznym wydaniu. Zaliczany do tzw. nowych dokumentalistów, tworzy rozbudowane cykle zdjęć, analizując w nich konkretne zagadnienia architektoniczne oraz społeczne. Dokumentował m.in. litewskie przystanki autobusowe, starzejący się polski modernizm, wnętrza nieczynnego Hotelu Europejskiego w Warszawie czy szpitala w Druskiennikach. W 2008 roku (wraz z Grzegorzem Piątkiem, Jarosławem Trybusiem i Kobasem Laksą) uhonorowany Złotym Lwem na Biennale Architektury w Wenecji. Laureat Nagrody Ministra Kultury w roku 2009. W 2012 roku otrzymał Paszport „Polityki” w kategorii „sztuki wizualne”. Fotografie publikuje w czasopismach i książkach (m.in.: Warszawa w poszukiwaniu centrum, Kraków 2005; Mutation. Une ambassade à Varsovie, Paris 2005; Architektura w opozycji, Gliwice, 2013; OPEN-ENDED, Berlin, 2013; MODERN FORMS. A Subjective Atlas of 20th-Century Architecture, Monachium, 2016). Prace prezentował na wystawach indywidualnych: Biblioteka (Biblioteka UW, Warszawa, 2007), Mauzoleum (razem z Olgą Mokrzycką, z Galerią Raster, Warszawa, 2007), Hotel Polonia (razem z Kobasem Laksą, Pawilon Polski na 11 Biennale Architektury, Wenecja, 2008), Zdjęcie, które rośnie (Fundacja Archeologia Fotografii, Warszawa, 2011), The Bank (Pinchuk Art Centre, Kijów, 2012), Miasto, które nie istnieje (Galeria Bunkier Sztuki, Kraków, 2012), The Embassy (Platan Gallery, Budapeszt, 2013), Typologies (Alarcon Criado Galeria, Sewilla, 2014), Lost in Architecture (Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk, 2015), Todo Palidece Ante el Libro (Centro de Arte Alcobendas, Madrid, 2016), Modern Forms. A Subjective Atlas of 20th-Century Architecture (National Gallery of Victoria, Melbourne, 2017). Brał udział w licznych wystawach zbiorowych, m.in.: Efekt czerwonych oczu. Fotografia polska XXI wieku (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2008), Awake and Dream (Signum Foundation, Palazzo Dona, Wenecja, 2009), Fitting in Sapce (Zico House and 98 weeks project, Bejrut, 2010), Podróż na Wschód (Galeria Arsenał, Białystok, 2011), Polityko: nie lubię cię, ale to ty mnie kochasz (CSW Łaźnia, Gdańsk, 2013), State of Life. Polish Contemporary Art within a Global Circumstance (National Art Museum of China, Pekin, 2015), Warszawa w Budowie 8 (MSN, Warszawa, 2016), Późna polskość. Formy narodowej tożsamości po 1989 roku (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2017). Mieszka i pracuje w Warszawie.



[1] M. Słota, Utopijny język kwiatów, „Obieg”, <archiwum-obieg.u-jazdowski.pl/rozmowy/25949> [dostęp: 18.07.2017].

[2] Utopijne miasto!, opracowanie: Arkadiusz Półtorak, <e-splot.pl/index.php?pid=articles&id=2195> [dostęp: 18.07.2017].

[3] Bruce Watson, Alejandro Aravena: architect, equaliser, el visionaro, <theguardian.com/cities/2014/feb/06/alejandro-aravena-architect-dreamer-equaliser> [dostęp: 18.07.2017].

Mniej

Nicolas Grospierre, „Dom, który rośnie”

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: