Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 18
(Głosy: 0)
Średnia ocena to 0.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

W swojej twórczości Baran analizuje zagadnienia płaszczyzny i koloru, czyli jedne z podstawowych elementów budujących formę malarskiego dzieła. Zaprzeczając tradycyjnej płaskości obrazu, zbliża malarstwo ku trójwymiarowym obiektom, wygina krosna, modyfikuje sposób ich połączenia z płótnem, przycina nieregularnie krawędzie obrazów bądź tworzy za ich pomocą organizmy przestrzenne. W pracy z kolekcji Bunkra Sztuki w nietypowy sposób uformowane zostało podobrazie, które – poza miejscem rozpięcia płótna na prostokątnej ramie drewnianego krosna – miejscami przytwierdzono do dwóch dodatkowych, przebiegających ukośnie listew oraz do warstwy tektury osłaniającej odwrocie obrazu, elementów niedostępnych dla oka widza. Rezultatem tego zabiegu jest niejednolita, przestrzenna struktura złożona z wypukłości i wklęsłości, nieobecnych zazwyczaj w gładkiej płaszczyźnie płótna.

Więcej

Ogłaszając manifest nabistów w 1890 roku w piśmie „Art et Critique”, Maurice Denis stwierdził: „Należy pamiętać, że obraz – zanim stanie się koniem bojowym, aktem czy anegdotą – stanowi zasadniczo płaską powierzchnię pokrytą kolorami dobranymi według pewnego porządku”. Prace Tomasza Barana zdają się wyzwaniem rzucanym słynnej frazie emancypującej obraz jako samodzielną jednostkę formalną – wyzwaniem wobec płaskości obrazu i porządku kolorów, które Denis uznawał za jedne z kluczowych właściwości. W swojej twórczości Baran analizuje zagadnienia płaszczyzny i koloru, czyli jedne z podstawowych elementów budujących formę malarskiego dzieła. Zaprzeczając tradycyjnej płaskości obrazu, zbliża malarstwo ku trójwymiarowym obiektom, wygina krosna, modyfikuje sposób ich połączenia z płótnem, przycina nieregularnie krawędzie obrazów bądź tworzy za ich pomocą organizmy przestrzenne. W pracy z kolekcji Bunkra Sztuki w nietypowy sposób uformowane zostało podobrazie, które – poza miejscem rozpięcia płótna na prostokątnej ramie drewnianego krosna – miejscami przytwierdzono do dwóch dodatkowych, przebiegających ukośnie listew oraz do warstwy tektury osłaniającej odwrocie obrazu, elementów niedostępnych dla oka widza. Rezultatem tego zabiegu jest niejednolita, przestrzenna struktura złożona z wypukłości i wklęsłości, nieobecnych zazwyczaj w gładkiej płaszczyźnie płótna.

Monochromatyczna warstwa malarska nasuwa skojarzenia z nurtem color field painting. Dzięki zastosowaniu jednego odcienia – głębokiego, matowego granatu – została ona w tym przypadku sprowadzona aż do granicy minimalizmu. Problematykę koloru artysta rozwijał w kolejnych projektach malarskich, m.in. w Światło/czułe (2012), gdzie barwne plamy malowane były w przestrzeni samym światłem i angażowały widza w niezwykły abstrakcyjny spektakl, czy w szeregu prac z 2013 roku zogniskowanych wokół motywu gradientu. Baranowi bliska jest także sama tematyka światła i jego interakcji z płaszczyzną obrazu. Podczas gdy w Bez tytułu matowa farba wydaje się zasysać wręcz jego blask, inne dzieła artysty, tworzone przy użyciu świetlistych emalii, odbijają i jednocześnie zniekształcają otaczającą je rzeczywistość niczym w malarskim krzywym zwierciadle.

Opracowanie: Anna Lebensztejn,
Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,
 
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

 

Tomasz Baran (ur. 1985) – malarz i kurator. Absolwent Wydziału Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (2010). Autor wystaw indywidualnych, m.in. Xanax (Strabag Art Lounge, Wiedeń, 2013), Minimum/Maximum (Austriackie Forum Kultury, Warszawa, 2014), Spiegel im Spiegel (Centrum Aktywności Twórczej, Ustka, 2015). Uczestnik wielu wystaw zbiorowych, m.in.: Co widać. Polska sztuka dzisiaj (Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa, 2014), Czysta Formalność (Galeria Labirynt, Lublin, 2015), A pudding that endless screw agglomerates (Instytut Polski, Berlin, 2016). Laureat wyróżnienia czasopisma „Art&Business” podczas 10. Konkursu Gepperta (2011) oraz nagrody na Strabag Artaward International (2012). Mieszka i pracuje w Krakowie.

 

Mniej

Tomasz Baran, bez tytułu

Zdjęcia

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: