Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 20
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Doświetlanie Moniki Niwelińskiej zostało zainspirowane systemem naturalnego oświetlenia piętra Pawilonu Wystawowego BWA w Krakowie – dzisiejszej Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki. W formie instalacji artystka podjęła analizę szczególnej historii i topografii miejsca, które niegdyś rozjaśniane przez promienie słońca wpadające przez świetliki w suficie, już w pierwszych latach działalności instytucji uległo przekształceniu wskutek architektonicznych ingerencji.

Więcej

Doświetlanie Moniki Niwelińskiej zostało zainspirowane systemem naturalnego oświetlenia piętra Pawilonu Wystawowego BWA w Krakowie – dzisiejszej Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki. W formie instalacji artystka podjęła analizę szczególnej historii i topografii miejsca, które niegdyś rozjaśniane przez promienie słońca wpadające przez świetliki w suficie, już w pierwszych latach działalności instytucji uległo przekształceniu wskutek architektonicznych ingerencji. Intrygujące rozwiązanie architektoniczne, zaplanowane w latach 60. ubiegłego wieku przez architektkę Galerii Krystynę Tołłoczko-Różyską, okazało się utopijne. Dach zaczął szybko przeciekać.

Dzięki wykorzystaniu substancji fotoluminescencyjnej instalacja wytwarza zjawisko naprzemiennego emitowania i absorbowania światła, przenikającego niegdyś do wnętrza poprzez przeszklony strop, dziś zastąpionego światłem sztucznym. Minimalistyczny czarny obiekt, mieszczący w swoim wnętrzu substancję fotoluminescencyjną, odzwierciedla proporcje sufitu budynku, gdyż podziały i wymiary kwadratowych wgłębień odpowiadają szerokościom belek stropowych pomieszczenia i przestrzeni pomiędzy nimi.

Doświetlanie zmienia się podczas udostępniania widzom. Absorbuje energię światła dziennego, aby później oddać ukryty w materii blask, którego intensywność jest zależna od cyklu dnia i nocy. Podporządkowuje wnętrze zewnętrzu poprzez wpisanie odseparowanego terytorium instytucji sztuki w naturalny cykl pór dnia. Instalacja Niwelińskiej porusza kwestie zachowań i właściwości światła, jego pochłaniania i emanacji. Artystka umieszczając światło w Galerii, podejmuje także temat jego dystrybucji w konkretnym wnętrzu. Wyraża zainteresowanie unikalną właściwością naturalnych minerałów – substancji fotoluminescencyjnych, które są w stanie magazynować i oddawać przemiany struktur i nadanych w momencie kreacji wartości artystycznych oraz ich zanikania podczas późniejszego trwania czy używania dzieła. Projekt działa na wyobraźnię widza, rozwijając koncept, w którym zdarzenia zachodzące w ramach dzieła sztuki są częściowo ukryte przed doznaniami zmysłu wzroku.

Opracowanie: Anna Lebensztejn, Kinga Olesiejuk, Krzysztof Siatka, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Monika Niwelińska (ur. 1976 ) – artystka wizualna, zajmuje się malarstwem, instalacją, fotografią. Interesują ją analogie pomiędzy pamięcią a percepcją, szczególnie w odniesieniu do miejsca i czasu. W pracy twórczej porusza kwestie dotyczące zagadnień takich, jak obraz, entropia, melancholia. Absolwentka Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studiowała także filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 2007 roku jest wykładowczynią Wydziału Malarstwa i Rysunku macierzystej uczelni, w 2013 roku uzyskała tamże tytuł doktora. Stypendystka Akademie der bildenden Künste w Wiedniu, University of Alberta w Kanadzie (2005–2007) oraz Polsko-Amerykańskiej Komisji Fulbrighta (2016), a także laureatka licznych polskich stypendiów i nagród. Autorka wielu wystaw indywidualnych, m.in.: (dis)appearance (FAB Gallery, Edmonton, 2007), Latent Image (Cellar Gallery, Kraków, 2013), Osłona (Otwarta Pracownia, Kraków, 2015). Uczestniczyła także w wielu wystawach zbiorowych, w tym: Visible/Invisible (Turchin Center for Visual Arts, Boone NC, 2012/2013), Z mojego okna widać wszystkie kopce (Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, Kraków, 2016), Kosmos. Czasów i przestrzeni jest mnóstwo, a ich dystrybucja nierównomierna (Muzeum Archeologiczne, Kraków, 2016). Mieszka i pracuje w Krakowie.

Mniej

Monika Niwelińska, „Doświetlanie”

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: