Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 176
(Głosy: 1)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Działania Anny Zaradny – kompozytorki, instrumentalistki, artystki multimedialnej – silnie splatają się z zagadnieniem polisensoryczności. Aspekt ten charakteryzuje zwłaszcza dwie z nich: Najsłodszy dźwięk krążącego firmamentu (2011), dźwiękową instalację performatywną, zainspirowaną postacią średniowiecznej kompozytorki i mistyczki Hildegardy z Bingen, oraz Język Wenus (2012), instalację dźwiękowo-wizualną, odnoszącą się do autorki utworów fortepianowych i pianistki Tekli Bądarzewskiej. Również w BruitBrut istotne jest powiązanie ze sobą motywów muzycznych i wizualnych. Tym razem inspiracją dla artystki była Krystyna Tołłoczko-Różyska (1909–2001), architektka i autorka projektu Miejskiego Pawilonu Wystawowego w Krakowie, czyli dzisiejszej Galerii Bunkier Sztuki.

Więcej

Działania Anny Zaradny – kompozytorki, instrumentalistki, artystki multimedialnej – silnie splatają się z zagadnieniem polisensoryczności. Aspekt ten charakteryzuje zwłaszcza dwie z nich: Najsłodszy dźwięk krążącego firmamentu (2011), dźwiękową instalację performatywną, zainspirowaną postacią średniowiecznej kompozytorki i mistyczki Hildegardy z Bingen, oraz Język Wenus (2012), instalację dźwiękowo-wizualną, odnoszącą się do autorki utworów fortepianowych i pianistki Tekli Bądarzewskiej. Również w BruitBrut istotne jest powiązanie ze sobą motywów muzycznych i wizualnych. Tym razem inspiracją dla artystki była Krystyna Tołłoczko-Różyska (1909–2001), architektka i autorka projektu Miejskiego Pawilonu Wystawowego w Krakowie, czyli dzisiejszej Galerii Bunkier Sztuki.

Zaradny zwróciła uwagę na ograniczenia, z jakimi w swojej pracy projektowej musiała od początku mierzyć się Tołłoczko-Różyska. Wynikały one zarówno z trudnego do zabudowy zabytkowego fragmentu Starego Miasta, jak i z wewnętrznych rozgrywek politycznych i decyzji inwestorów. Artystkę zainteresowały również losy i przekształcenia pierwotnego projektu, który przewidywał m.in. ustanowienie wewnętrznego przeszklonego patio z ogrodem zimowym, a także powierzenie projektu rzeźbiarskiego opracowania fasady innym niż architektka twórcom: rzeźbiarzom Antoniemu Hajdeckiemu i Stefanowi Borzęckiemu. Dotkliwe dla spójnego założenia architektonicznego wydały się jej także późniejsze dzieje budynku, postępujące modyfikacje wnętrz i odejście od ich oryginalnej autorskiej aranżacji, w tym zamurowanie świetlików rozjaśniających piętro Galerii i pasa okien ciągnącego się wzdłuż fasady. Największy sprzeciw współczesnej artystki wzbudziła jednak decyzja o dostawieniu do budynku pawilonu kawiarni, zaprojektowanego w 2001 roku przez Mateusza Taranczewskiego w stylistyce bliższej secesji niż brutalistycznej architekturze Galerii. Szereg działań na oryginalnym projekcie architektki Zaradny potraktowała jako swoistą usterkę, awarię, cykl zniekształceń, który nie tylko nigdy nie został przerwany, lecz z czasem uległ pogłębieniu.

Motyw usterki stanowi dominantę projektu będącego abstrakcyjną wielowymiarową kompozycją. Jej aspekt wizualny (film wideo) oparty został na przetworzeniu rytmów i podziałów brutalistycznej fasady. Podstawę dźwięku stanowi zaś utwór wykorzystujący reguły bruityzmu, nurtu muzycznego zapoczątkowanego u progu XX wieku przez włoskiego futurystę Luigiego Russola. Bazuje on na dźwiękach zebranych w przestrzeni zrośniętej z Galerią – pawilonie kawiarni. Sam kształt obiektu odzwierciedla idealną sylwetkę Pawilonu, którą mogłaby stworzyć architektka, gdyby nie krępowały jej ograniczenia związane z istniejącymi na działce i koniecznymi do zachowania zabudowaniami (XVIII-wiecznym spichlerzem). Poprzez wieloaspektową analizę zagadnienia artystce udało się zainicjować w BruitBrut korespondencję pomiędzy sztukami wizualnymi, muzyką oraz architekturą. Efektem jest swoiste Gesamtkunstwerk, dzieło totalne, czerpiące motywy z różnych artystycznych dziedzin. Równocześnie dzięki wykorzystaniu abstrakcyjnych form pozostaje ono niejednoznaczne i nieoczywiste, stwarzając inspirującą przestrzeń do dalszej refleksji.

Opracowanie: Anna Lebensztejn, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki,

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Anna Zaradny (ur. 1977) – artystka dźwiękowa i wizualna, kompozytorka, instrumentalistka. Porusza się w szerokim spektrum sfery muzycznej: od akustycznej muzyki improwizowanej o minimalistycznym współczesnym idiomie, po strukturalnie i kompozycyjnie złożone, całkowicie elektroniczne, eksperymentalne formy. Jej prace o charakterze wizualnym przyjmują głównie postać instalacji, obiektów, fotografii i wideo. Artystka posługuje się w nich środkami abstrakcji, mikroobiektami dźwiękowymi i architektonicznymi, światłem i przestrzenią. Dzieła te cechuje wieloznaczność koncepcji oraz relacji pomiędzy ideami a medium formy. Autorka wystaw indywidualnych, m.in.: Pass/ed (No Local, Kraków, 2010), Język Wenus (Galeria Starter, Warszawa, 2012), Rekonstrukcja (Galeria Starter, Warszawa, 2015), RONDO ZNACZY KOŁO (Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki, 2016). Uczestniczka licznych wystaw zbiorowych, m.in.: Early Years (KW Institute for Contemporary Art, Berlin, 2010), Co widać. Polska sztuka dzisiaj (Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa 2014), Czysta Formalność (Galeria Labirynt, Lublin, 2015), Milczenie dźwięków (Muzeum Współczesne Wrocław, 2016). W 2011 roku finalistka „Spojrzeń – Nagrody Fundacji Deutsche Bank” i laureatka nagrody publiczności. Artystka brała także udział w wielu polskich i międzynarodowych festiwalach muzycznych, m.in.: In Between (Chicago, 2001), Hafarot Seder Festival (Tel Aviv, 2007), „What is Music?” (Sydney, Melbourne, 2009), Unsound (Nowy Jork, 2011 oraz Londyn/Kraków, 2013), EMFP Festival (Tokio, 2011), El Nicho Aural Festival (Mexico City, 2014), a także 7+7=70 Festiwal 7 Nurtów (Warszawa, 2016). Wieloletnia kuratorka festiwalu muzyki eksperymentalnej i improwizowanej Musica Genera Festival oraz wydawnictwa Musica Genera. Jej dyskografia obejmuje nagrania solowe i projekty zrealizowane m.in. z: Burkhardem Stanglem, Robertem Piotrowiczem, Christianem Fenneszem, Kasprem T. Toeplitzem. Zaradny jest również autorką muzyki do znacznej liczby spektakli teatralnych i audioperformansów, m.in.: Peer Gynt (Teatr Dramatyczny, Warszawa, 2007–2008), Poczet królów polskich (Narodowy Teatr Stary, Kraków, 2013), Katastronauci (Teatr Nowy, Warszawa, 2013). Mieszka i pracuje w Warszawie. Strony artystki: annazaradny.net, soundcloud.com/annazaradny.


Materiały dodatkowe:

Anna Zaradny, BruitBruit – karta pracy dla nauczycieli

Zmysłownik, przewodnik dla dzieci towarzyszący wystawie Anny Zaradny

Klip filmowy z pierwszej prezentacji obiektu

Mniej

Anna Zaradny, „BruitBruit”

Zdjęcia

Video

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: