Lista wszystkich obiektów. Kliknij na jeden z nich, aby przejść do karty obiektu. Tematy umożliwiają selekcję eksponatów według kategorii pojęciowych. Po prawej stronie możesz zmienić ustawienie widoku listy.

Poniższe zestawienie ukazuje powiązanie między eksponatami w sposób niestandardowy. Punkty oznaczają eksponaty, a łączące je linie to powiązania między nimi według wybranych kategorii.

Wpisz daty krańcowe do okienek, aby wybrać interesujący Cię okres na osi czasu.

Wyświetlenia: 1019
(Głosy: 2)
Średnia ocena to 5.0 gwiazdek z 5.
Wydruk metryczki
Wydruk opisu

Zofia Kulik zrealizowała Wszystkie pociski są jednym pociskiem w 1993 roku w technice combination print. Praca składa się z 85 czarno-białych fotografii w metalowych ramach, połączonych razem w zestaw.

Więcej

Zofia Kulik zrealizowała Wszystkie pociski są jednym pociskiem w 1993 roku w technice combination print. Praca składa się z 85 czarno-białych fotografii w metalowych ramach, połączonych razem w zestaw.
Kolaże Zofii Kulik to skomplikowane teksty wizualne. Każdy z nich niesie starannie opracowaną i skomponowaną treść. W pracy można wyróżnić trzy części. Lewa i prawa budzi skojarzenia z horyzontalnie położonymi fasadami kościoła. U podstaw tych fasad umieszczone zostały zdjęcia Bramy Brandenburskiej, z niebem pociętym na pięć pól przypominających kształty pocisków. Symetryczność lewej i prawej strony jest pozorna. Są zasadnicze różnice „wypełnienia” ich poszczególnych pól.
Lewa część poświęcona jest kobiecie. W jej centrum znajduje się rozeta z wizerunkiem pomnika Ojczyzna-Matka z Leningradu (Petersburga). Okala go powtórzona wielokrotnie postać kobiety z draperiami, jej twarz jest na przemian zakryta i odkryta. Między rozetą a Bramą znajduje się reprodukcja obrazu Pantaleona Szyndlera pt.  Ewa z 1902 roku. Artystka odwołuje się w ten sposób do kwestii przedstawiania postaci kobiety w malarstwie, gdy „w polskim akademizmie niepodzielnie królował wstydliwy, sentymentalny i czułostkowy infantylizm. W bujnym kobiecym ciele najchętniej widziano umysł i mentalność małej dziewczynki” (Cytat z Erosa w sztuce polskiej Teresy Grzybkowskiej). Po obu stronach trójkąta fasady znajdują się kadry z ekranu telewizora z rzędami uszeregowanych kobiet: tańczące girlsy, wybory miss Ameryki, chińskie dziewczynki śpiewające na cześć przewodniczącego Mao itd.
Prawa strona poświęcona jest mężczyźnie. W jej centrum umieszczona została rozeta z pomnikiem Tył i przód z Magnitogorska (miasto było symbolem przemysłowej potęgi ZSRR): dwóch robotników trzyma potężny miecz (można się domyślać, że kwitł tam przemysł zbrojeniowy). Okrąg rozety wypełnia postać nagiego mężczyzny, który trzyma „zwycięsko” draperię nad głową, a w miejscu fallusa ma ostry szpic drzewca sztandaru (atrybut często używany przez artystkę). Po lewej stronie rozety (w miejscu analogicznym do Ewy Szyndlera) znajduje się przedstawienie mężczyzny z kijem-pałką, skierowanym do centrum kompozycji. Pola obok trójkąta fasady, analogicznie do lewej strony, wypełniają kadry z telewizora z szeregami żołnierzy różnych armii świata.
W centrum pracy znajduje się mandala z przedstawieniem wieloramiennej gwiazdy. Całe dzieło „oplata” bordiura (obramowanie), która dzieli się na zewnętrzną i wewnętrzną część. Wewnętrzna składa się z kadrów telewizyjnych: stop-klatek z rozstrzelania. W rogach pracy artystka umieściła swój autoportret, na którym trzyma ostry szpic drzewca sztandaru, a na jej łonie leży magazynek z pięcioma kulami (kształt podobny do nieba nad Bramą Brandenburską).
Tytuł Wszystkie pociski są jednym pociskiem jest parafrazą zdania T.S. Eliota „wszystkie kobiety są jedną kobietą” – zdanie to znajduje się w komentarzach do Ziemi jałowej, do cz. III Kazanie ogniste.
Metoda combination print polega na wielokrotnym naświetlaniu jednego papieru fotograficznego kilkoma różnymi negatywami. Wymagało to zastosowania odpowiedniego maskowania papieru pod powiększalnikiem. Artystka posłużyła się szablonami, dzięki którym mogła naświetlać tylko wybrane fragmenty papieru. W całym procesie zdarzały się pomyłki, które odbierano jednak jako część pracy. W procesie twórczym Zofia Kulik korzystała ze swojego archiwum negatywów. Modelem pojawiającym się w pracy był Zbigniew Libera, artysta i przyjaciel Zofii Kulik, który w tym czasie mieszkał w jej domu w Dąbrowie. Pozowanie było rodzajem zapłaty za wynajem mieszkania. Obok niego pojawia się również Robert Rumas i sama autorka.
Pracę pokazywano w Polskim Pawilonie w Wenecji w 1997 roku, gdy Zofia Kulik reprezentowała Polskę. Towarzyszył jej przewodnik ikonograficzny, w którym artystka tłumaczyła szczegółowo swoje inspiracje i źródła obrazów.

Zofia Kulik (ur. 1947)
Rzeźba, fotografia, performans. Wspólnie z Przemysławem Kwiekiem tworzyła artystyczny duet KwieKulik. Jest autorką licznych kolaży fotograficznych, których wzorzyste struktury powstają drogą powtarzania pewnych motywów. Niepokoi i zarazem intryguje ją demoniczność totalitaryzmów. Zwielokrotnione symbole władzy przekształca w estetyczne kompozycje, oddając przy tym zmiany ich znaczeń.

Opracowanie: Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, © wszystkie prawa zastrzeżone

Mniej

Zofia Kulik, „Wszystkie pociski są jednym pociskiem”

Zdjęcia

Powiązania

Gra

Zobacz też


Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: