« Powrót

O nas

Wirtualne Muzea Małopolski (WMM) to portal, na którym udostępniamy już ponad 1200 zdigitalizowanych eksponatów z 42 małopolskich muzeów.

  • To zarówno eksponaty w formie 3D i 2D, jak i ukazujące je w szerszym kontekście teksty oraz nagrania audio, w tym przeznaczone dla osób niewidomych i słabowidzących specjalne nagrania w technice audiodeskrypcji.
  • To również pogłębione interpretacje ważnych zagadnień autorstwa specjalistów w danych dziedzinach, dostępne zarówno w formie tekstów, jak i graficznych prezentacji oraz czytane przez znane głosy.
  • To także źródło inspiracji do aktywnego traktowania muzealnych zbiorów i przygotowane w tym celu ćwiczenia.

WMM to unikalna na skalę całego kraju inicjatywa udostępnienia w sieci tak różnorodnych zasobów z tak wielu muzeów na jednym portalu.

Dzięki przestrzeni wirtualnej dochodzi do spotkania, które w rzeczywistości niezmiernie trudno byłoby zrealizować: obiektów z wielkich, uznanych muzeów, jak i tych z mniejszych ośrodków, które kryją w sobie fascynujące, a często mało znane skarby; artystów, których dzieła rozproszone są na różnych wystawach; zjawisk w historii sztuki i ludzkości, które można zinterpretować poprzez tak różne i nieoczywiste zestawienia muzealiów.

Mamy nadzieję, że wizyta na naszym portalu będzie dla Was zarówno okazją do twórczego odkrywania dziedzictwa naszego regionu, jak i impulsem do odwiedzenia unikatowych kolekcji muzealnych Małopolski.

Historia WMM w skrócie

„Wirtualne Muzea Małopolski”  to również nazwa projektu, w ramach którego utworzono niniejszy portal oraz Regionalną Pracownię Digitalizacji Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie, w której ów projekt realizujemy oraz udzielamy konsultacji podmiotom podejmującym lub realizującym już działania digitalizacyjne dotyczące dziedzictwa kulturowego.

Aby wzbogacać zasoby portalu, czyli dołączać kolejne zdigitalizowane kolekcje z małopolskich muzeów, galerii i instytucji oraz poszerzać warstwę merytoryczną portalu (teksty kontekstowe, manuale, filmiki, wirtualne wystawy tematyczne, materiały edukacyjne), sukcesywnie realizujemy kolejne projekty, na które zdobywamy fundusze ze źródeł europejskich i ministerialnych.

2010–2013: „Wirtualne Muzea Małopolski” – projekt sfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013 oraz budżetu Województwa Małopolskiego.

  • porozumienie z 35 muzeami z terenu Małopolski,
  • powołanie Rady Ekspertów projektu – dobór eksponatów przeznaczonych do digitalizacji spośród zgłoszonych przez partnerskie muzea,
  • powołanie Regionalnej Pracowni Digitalizacji MIK (zakup sprzętu i oprogramowania, zatrudnienie specjalistów w dziedzinie digitalizacji),
  • digitalizacja 750 obiektów 2D i 3D oraz opracowanie ich wizerunków cyfrowych,
  • przygotowanie bogatych materiałów dodatkowych, zarówno tekstowych, jak i audiowizualnych wzbogacających wiedzę o prezentowanych eksponatach.

Wrzesień 2013: premiera portalu Wirtualne Muzea Małopolski!!!

2013–2014: „Wirtualne Muzea Małopolski Plus” – projekt sfinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Wieloletniego Programu Rządowego Kultura+

2015: „Digitalizacja najcenniejszych arrasów z kolekcji wawelskiej – projekt sfinansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Wieloletniego Programu Rządowego Kultura+

  • digitalizacja 16 wybranych przez kustoszy wielko- i małogabarytowych arrasów reprezentujących wszystkie grupy tematyczne i figuralne słynnej kolekcji Zygmunta Augusta: serie biblijne (Dzieje Noego, Dzieje wieży Babel), werdiury oraz groteski, jak również wszystkie grupy rodzajowe: figuralne, krajobrazowo-zwierzęce, monogramowe, herbowe, naddrzwiowe, nadokienne, podokienne oraz pokrycia krzeseł, w tym − co istotne − tkaniny przechowywane na co dzień w magazynie

2015: digitalizacja 47 eksponatów z kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK – projekt sfinansowany ze środków własnych Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie w ramach bieżącej działalności Regionalnej Pracowni Digitalizacji MIK

  • digitalizacja prac takich artystów, jak: Mirosław Bałka, Edward Dwurnik, Jerzy Bereś, Marcin Maciejowski, Teresa Murak, Jadwiga Sawicka, AI Weiwei, Ane Lan i wielu innych.

2016–2020: „Wirtualna Małopolska” – projekt sfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014–2020 oraz budżetu Województwa Małopolskiego,

  • digitalizacja 2D i 3D co najmniej 1500 eksponatów z 20 muzeów, galerii i instytucji z Małopolski,
  • poszerzenie warstwy merytorycznej portalu o nowe wątki tematyczne, zaktualizowaną sieć powiązań, ofertę edukacyjną dla szkół i wiele innych materiałów dodatkowych,
  • rozbudowa systemu informatycznego WMM w warstwie publikacyjnej i archiwizacyjnej, która pozwoli na łatwiejsze i bardziej intuicyjne korzystanie z zasobów serwisu, jak również unowocześni jego szate graficzną,
  • rozbudowa infrastruktury sprzętowej oraz oprogramowania  RPD.

I to wszystko już niebawem. Do końca 2020 roku mamy nadzieję stać się portalem, z którego będziecie korzystać jeszcze chętniej. Śledźcie nasze działania, bo sukcesywnie dodajemy coś nowego. O wszystkim informujemy na naszym blogu i profilu fb. Serdecznie Was zapraszamy!

Jak korzystać z zasobów zgromadzonych na naszym portalu?

Wszystkie obiekty zostały opatrzone informacją dotyczącą ich statusu autorskoprawnego. Ponad 1000 wizerunków cyfrowych zgromadzonych na WMM znajdują się już w domenie publicznej. Możecie korzystać z nich dowolnie. Pamiętajcie tylko o podpisaniu autora i podaniu źródła pobranego materiału. Szczegółowe zasady korzystaniu z naszych zasobów znajdziecie w Regulaminie.

Gdzie jeszcze można nas znaleźć?

Jak się z nami skontaktować?

Nasz zespół w obrazkach :-)

Serdecznie zapraszamy do kontaktu z nami! Udzielamy też konsultacji w kwestii digitalizacji, udostępniania i upowszechniania zasobów dziedzictwa kulturowego.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Zamek Królewski w Niepołomicach, zwany drugim Wawelem z racji uderzającego podobieństwa do Zamku Królewskiego w Krakowie, jest usytuowany w pobliżu Puszczy Niepołomickiej.
Jako dawna królewska rezydencja, odwiedzany był przez wielu polskich władców i znakomite osobistości. Dziś zamkowe wnętrza są miejscem spotkań z kulturą, sztuką, historią.
W mieszczącym się w zamku Muzeum zwiedzić można galerię  sztuki polskiej XIX wieku ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie, kaplicę zamkową gromadzącą paramenty niepołomickiego kościoła parafialnego fundacji króla Kazimierza Wielkiego oraz królewskie dokumenty, sale trofeów myśliwskich, a także gabinet Włodzimierza Puchalskiego (1909–1979), polskiego przyrodnika i fotografika. W kolekcji znajdują się aparaty fotograficzne, pamiątki osobiste oraz ponad 100 tysięcy klatek zdjęciowych oraz setki ujęć przyrody z terenów Polski i obydwu biegunów.
Można także spacerując zamkowymi krużgankami podziwiać detale  renesansowej architektury.

Opracowanie: Muzeum Niepołomickie — Zamek Królewski w Niepołomicach, © wszystkie prawa zastrzeżone

Fotografia: Krystyna Konopko (Muzeum Niepołomickie — Zamek Królewski w Niepołomicach), © wszystkie prawa zastrzeżone 

www.muzeum.niepolomice.com

ul. Zamkowa 2,
32-005 Niepołomice


tel. 517 590 420
strona muzeum

Godziny otwarcia

maj  — wrzesień
wtorek  — niedziela
10.00 — 18.00
październik  — kwiecień
wtorek  — niedziela
10.00 — 17.00

Ceny biletów

normalny 18 zł ulgowy 12 zł rodzinny 36 zł grupowy 12 zł

Kielich mszalny

Życie religijne parafian dopełniało się za pośrednictwem zakładanych przy kościołach konfraterni, które szczyciły się posiadaniem odrębnej kaplicy lub ołtarza bocznego. Pierwsze założone w Niepołomicach i erygowane przez kardynała Zbigniewa Oleśnickiego bractwo Najświętszej Maryi Panny działało prężnie przez półtora wieku, ale w 1596 roku wizytator kościelny zastał je, jak opisał, w stanie aktywności „dewocyjno-pochówkowej”.

Stuła krótsza z późnorenesansowego kompletu szat liturgicznych

Stuła krótsza, podobnie jak stuła dłuższa z tego samego kompletu szat, została uszyta z czerwonego atłasu jedwabnego, z wzorem roślinnym broszowanym złotą nicią. Zakończenie obszyto złotą lamówką (galonem) o geometrycznym wzorze o szerokości 1,2 cm. Na zakończeniach i w części środkowej ozdobiono ją krzyżami ze złotej lamówki. Dodatkowo na środku, w XX wieku, doszyto kołnierzyk z kawałka koronki.

Stuła dłuższa z późnorenesansowego kompletu szat liturgicznych

Stuła jest częścią stroju liturgicznego używanego w liturgii wielu Kościołów chrześcijańskich. Ten długi pas tkaniny zakładany jest na szyję kapłana, a jego końce swobodnie opadają na pierś (w przypadku diakona zakładana jest ukośnie: z lewego ramienia na prawą stronę). Stuły jako elementu wchodzącego w skład zestawu szat liturgicznych używa się od początku średniowiecza. Symbolizuje ona urząd duchowny jako jarzmo Boże.

Monstrancja fundacji Branickich

Rodzina Branickich dbała o wyposażenie kościoła parafialnego w Niepołomicach, w którym znajdowała się ufundowana przez nich kaplica, w sprzęty, szaty i naczynia liturgiczne. O wszelkich fundacjach Jana i Anny Branickich świadczą widoczne na zachowanych przedmiotach herby Gryf i Jastrzębiec. Ze stylem niepołomickiego kościoła, którego gotycki charakter nutą renesansową wzbogaciła kaplica Branickich, harmonizuje późnogotycka monstrancja — srebrna, pozłacana. Fundatora wskazuje inskrypcja na kryzie stopy: „Joannes a Rvsca Braniczki venator Craccoviens Capitanevs Nepolomicensis anno dom 1599 fieri fecit oretvr pro eo”.

Ornat z późnorenesansowego kompletu szat liturgicznych

Ornat ewoluował z wierzchniej szaty rzymskiej, która była rodzajem płaszcza bez rękawów, z jednym tylko małym otworem na głowę. Ornatu używano przy wszystkich czynnościach kapłańskich. Od XIII wieku zaczęto go skracać z boku, by nie krępował rąk, aż w XVII wieku, kiedy pozostały już tylko dwa płaty materiału: z przodu i z tyłu. Równocześnie ornat przyozdabiano coraz bogatszymi haftami.

Ornat fundacji Lubomirskich

Ornat biały z haftowaną purpurową kolumną. Rodzaj haftu pozwala go datować na ok. 1600 rok. Został wykonany m.in. złotą i srebrną nicią, ściegami kładzionymi częściowo na podłożeniu na tkaninie jedwabnej lansowanej złotym drucikiem. U dołu szaty w kolumnie ornatu został delikatnie, lecz czytelnie wkomponowany herb rodu Lubomirskich — Szreniawa. Tkanina boków żakardowa z efektem adamaszku, pochodzi z XIX wieku.

Akt erekcyjny króla Kazimierza Wielkiego z 4 października 1358 roku

Na prośbę króla 12 czerwca 1350 roku biskup krakowski Bodzanta utworzył parafię we wsi królewskiej Niepołomice, reorganizując tym samym przyległe do parafii tereny wiejskie. Akt erekcyjny króla Kazimierza Wielkiego spisany na pergaminie 4 października 1358 roku został sporządzony w...

Kielich mszalny gotycki

Na początku 1657 roku na teren Polski południowej wkroczyła licząca 40 tysięcy żołnierzy armia Jerzego II Rakoczego. Wojska te miały wspierać szwedzkie komendy stacjonujące w Krakowie. Okolice Krakowa skazane były na obecność nowych najeźdźców. 26 marca 1657 roku niepołomicka świątynia została ogołocona z wielu kościelnych przedmiotów — dwukrotnie przez Kozaków i raz przez Szwedów.

Gramofon tubowy

Mechanizm prezentowanego gramofonu znajduje się w skrzynce wykonanej z drewna dębowego w naturalnym kolorze. Obudowa jest skromnie zdobiona prostymi frezami. Na frontowej ściance umieszczona jest metalowa, mosiądzowana plakietka secesyjna przedstawiająca muzę Erato.

Kapa z późnorenesansowego kompletu szat liturgicznych

Kapa to długie i szerokie okrycie, zakładane na ramiona i spinane na piersiach podczas liturgii godzin, sprawowania sakramentów poza mszą św. oraz wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Ma prawo ją zakładać: biskup, prezbiter, a za zgodą Stolicy Apostolskiej także diakon. Kolor używanej podczas liturgii szaty nie jest obojętny.

Kadzielnica (trybularz)

Jan Branicki z Ruszczy, starosta Niepołomicki w latach 1585-1611, szczególnie dbał o kościelne paramenty (szaty, naczynia liturgiczne i wszelkie sprzęty niezbędne do sprawowania liturgii i celebrowania kultu), fundując dla niepołomickiej świątyni: ornaty, dalmatyki, kapy, alby, kadzielnicę czy ampułki; jego żona Anna: obrusy ołtarzowe, welon, monstrancję i czarną zasłonę na ołtarz używaną podczas Wielkiego Postu. Kadzielnica będąca namacalnym dowodem jego czasów nosi wokół czaszy inskrypcje w języku łacińskim następującej treści: „IOANES DE RVSCZA BRANICZKI WENATOR CRAC’ CAPITANEVS NIEPOLOMIENSIS ECCLESIE DONAVIT”.

Dalmatyka z późnorenesansowego kompletu szat liturgicznych

Dalmatyka noszona była przez Greków i Rzymian jako luźne, sięgające stóp okrycie osób świeckich z długimi szerokimi rękawami oraz dwoma pionowymi purpurowymi pasami, tzw. clavi. W II wieku za pośrednictwem Bizancjum przyjęła się w Zachodniej Europie na terenach dzisiejszej Dalmacji w okresie Merowingów i Karolingów. Dalmatyka funkcjonuje jako szata liturgiczna od V wieku, kiedy to znikła z ubiorów świeckich.

Aparat fotograficzny miechowy z przełomu XIX/XX wieku

Aparat wyprodukowany został na przełomie XIX i XX wieku, po 1888 roku, prawdopodobnie w Niemczech. Jego stan techniczny nie pozwala już na wykonanie choćby jednego zdjęcia, migawka szczelinowa, wbudowana niegdyś w korpus aparatu, została wymontowana. Jednak to, co znajdujemy wewnątrz, udowadnia, jak długo i cierpliwie jego właściciel użytkował swój pierwszy sprzęt.

Aparat fotograficzny miechowy TRIX 185

Aparat fotograficzny Trix 185 został wyprodukowany na początku XX wieku, w przedziale lat 1902–1920 przez Niemiecką firmę ICA (Internationale Camera Aktiengesselschaft). Był drugim aparatem Włodzimierza Puchalskiego. Pochodzi z okresu, kiedy mozolna praca z kamerą i aparatem przynosiła pierwsze artystyczne sukcesy młodemu twórcy.

Aparat fotograficzny Exakta Varex VX

Aparat fotograficzny Exakta Varex VX w wersji 4.3.1. wyprodukowany został pomiędzy lipcem 1953 a czerwcem 1955 roku w zakładach Ihagee Kamerawerk w Dreźnie. Jest lustrzanką jednoobiektywową na błonę zwojową. Wersja tego modelu została wykonana w liczbie około 39 tysięcy sztuk.

Radioodbiornik kryształkowy

„Cały kraj w zasięgu detektora” — to hasło brytyjskich radiowców z 1923 roku. Sześć lat później zaczęło wcielać je w życie Polskie Radio SA. Dlaczego odbiornik detektorowy, a nie dający lepszy odbiór lampowy? Z kilku powodów, z których dwa przesądzały o wyborze: znacznie niższa cena i niezależność od źródła zasilania, co w kraju słabo jeszcze zelektryfikowanym, jakim była Polska trzeciej dekady XX wieku, musiało być decydujące.

Ostatnie komentarze:

Dodaj komentarz: