Dwa sąsiadujące z sobą domy przy ulicy Kanoniczej, które przez wieki były mieszkaniem kanoników Kapituły Katedralnej na Wawelu, są obecnie siedzibą Muzeum Archidiecezjalnego. Oba budynki są związane z Karolem Wojtyłą. W jednym z nich odtworzono pokój, który zajmował w latach 1952-58, pracując na Uniwersytecie Jagiellońskim. W drugim, w którym Wojtyła mieszkał jako biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej, zgromadzono przedmioty przekazane w trakcie trwania pontyfikatu.
Muzeum Archidiecezjalne posiada bogatą kolekcję sztuki sakralnej archidiecezji krakowskiej. Wśród najcenniejszych dzieł znajduje się najstarszy polski obraz — pochodzący z XIII wieku wizerunek św. św. Katarzyny i Agnieszki. Równie interesująca jest kolekcja pięknych Madonn — rzeźb z diecezji małopolskiej z przełomu XIV i XV wieku, oraz zbiór szat liturgicznych z okresu od XV do XX wieku. Wyjątkową ekspozycję stanowią dary papieskie — przedmioty ofiarowane Janowi Pawłowi II przez dostojników i pielgrzymów z różnych krajów świata, a następnie przekazane Muzeum.

Opracowanie: Olga Kasztelewicz, Joanna Kotarba,
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Fotografia: Wojciech Szczekan, arch. MIK (2015),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

www.muzeumkra.diecezja.pl

ul. Kanonicza 19-21,
31-002 Kraków


tel. 12 421 89 63
tel. 12 628 82 11
strona muzeum

Godziny otwarcia

poniedziałek
nieczynne
wtorek  — piątek
10.00 — 16.00
sobota  — niedziela
10.00 — 15.00

Ceny biletów

normalny 5 zł ulgowy 3 zł rodzinny 12 zł
Obiekty

Tryptyk „Rodzina Marii” z kościoła parafialnego w Racławicach Olkuskich

W części środkowej tryptyku została przedstawiona tak zwana rodzina Marii, czyli wieloosobowe wyobrażenie oparte na legendzie mówiącej o potrójnym małżeństwie świętej Anny.

Rzeźba „Madonna z Więcławic”

Madonna z Więcławic uznana została za rzeźbę „przejściową” i jedną z najstarszych w Małopolsce figur nawiązujących do stylu Pięknych Madonn (np. względem Madonny z Krużlowej), w której dostrzeżono jednocześnie elementy starszych tradycji formalnych. Istnieje również wiele zależności między omawianą figurą a Madonną z Mokrego czy też Madonną z Jastrząbki Nowej. Badacze jednak wciąż się nie są zgodni co do jej datowania.

Rzeźba „Madonna z Gruszowa”

Prezentowana figura do XVIII wieku znajdowała się w ołtarzu głównym kościoła pw. Rozesłania Apostołów w Gruszowie. W XVII wieku konsekrowano nowy ołtarz, dlatego też rzeźba w tym czasie została przemalowana. W 1853 roku nieznacznie ją przekształcono i odnowiono, dodając elementy takie jak korona. W XX wieku zaś Madonnę wycofano z kultu. W Madonnie z Gruszowa dopatrywano się etapu kształtowania się typu krakowskiego w rzeźbie małopolskiej 2. połowy XIV wieku, stąd miękkie traktowanie szat oraz modelowanie mimiki (uśmiech) prawdopodobnie o czeskiej genezie. Widziano w niej również wpływy „Madonn na lwie” z warsztatów śląsko-pomorskich. Jakkolwiek forma figury jest raczej efektem miejscowej tradycji warsztatowej, która nie stanowi etapu poprzedzającego typ Pięknej Madonny.

Relikwiarz ręki św. Stanisława

Relikwiarz w formie ręki (przedramienia) ustawiony na wielokątnej podstawie w pozycji pionowej. Przedramie, w części środkowej relikwiarza, w postaci czerwonego, fałdowanego rękawa szaty, z widocznymi relikwiami...

Płaskorzeźba „Pokłon Trzech Króli”

Płaskorzeźba pochodzi z Kościoła Mariackiego i stanowi element dawnego wystroju świątyni. Datowana jest na lata ok. 1460–1470, natomiast herb został dorzeźbiony w wieku XVII. Odnowione tym czasie dzieło umieszczono wtórnie w ufundowanej w 1634 przez Rafała Del Pace nastawie pw. Trzech Króli. Ołtarz ten w XVIII wieku przeniesiono do nieistniejącego już kościoła św. Sebastiana i św. Rocha w Krakowie (likwidacja 1821), następnie zaś do kościoła św. Piotra i św. Pawła. Płaskorzeźba znalazła się w zbiorach Muzeum Archidiecezjalnego przed 1939 rokiem.

Pióro księdza kardynała Karola Wojtyły

Pióro wieczne marki Pelikan, tłoczkowe, używane przez ks. Karola Wojtyłę. Obudowa z tworzywa sztucznego wykładana syntetyczną masą perłową w formie naprzemiennych prążków. Konstrukcja z czarnego ebonitu. Stalówka częściowo złocona z bitą nazwą firmy.

Ornat z Wadowic

Prezentowany ornat pochodzi z kościoła parafialnego św. Izydora w Jaroszowicach, jednak funkcjonuje powszechnie pod nazwą „ornat z Wadowic”, gdyż znalazł się później w tamtejszym kościele parafialnym Ofiarowania Najświętszej Panny Marii. W latach 1992–1993 został poddany konserwacji w klasztorze Klarysek w Starym Sączu.

Ornat w kolorze liturgicznym białym

Ornaty to wierzchnie szaty zakładane przez kapłanów w obrządku rzymskokatolickim do prowadzenia mszy świętej. Ich kolorystyka nie jest obojętna i zależy przede wszystkim od okresu w roku liturgicznym. Prezentowany barokowy ornat reprezentuje tak zwany typ rzymski.

Obraz „Święte z Dębna” przedstawiający św. Katarzynę i św. Agnieszkę

Tak zwana „Deska z Dębna” jest najstarszym znanym przykładem malarstwa tablicowego w Małopolsce. Przedstawienie namalowane temperą na desce lipowej z dodaniem srebrzenia i laserunków. Święte o ciemnych włosach, zwrócone lekko w bok, ubrane w długie tuniki i płaszcze, w rękach trzymają palmy.

Obraz „Św. Jan Jałmużnik” z kościoła parafialnego w Racławicach Olkuskich

Obraz ze św. Janem Jałmużnikiem stanowił środkową część zwieńczenia nastawy ołtarzowej, jednak nie jemu poświęcona była ikonografia całego ołtarza. Prawdopodobnie w XVIII wieku całą zaginioną nastawę (lub tylko niniejsze zwieńczenie) przekazano do kościoła Narodzenia NMP w Racławicach Olkuskich z innej światyni. Być może jest to obraz z ołtarza znajdującego się niegdyś w kościele Mariackim w Krakowie (w 1521 roku wspomniano ołtarz Najświętszej Marii Panny i św. Jana Jałmużnika), który został przywieziony do Racławic po zastąpieniu tamtejszego wyposażenia nowymi nastawami ołtarzowymi w l. 40. XVIII w.

Monstrancja z Korzkwi

Monstrancja z Korzkwi jest przykładem żywotności form gotyckich i jednocześnie umiejętności łączenia ich z barokowymi, nowoczesnymi w momencie jej powstania. Monstrancja mogła być zmontowana z gotyckiej części górnej oraz XVII wiecznej stopy i trzonu. Istnieje również druga teoria, mówiąca o tzw. „nawrocie do gotyku”, czyli często spotykanym w 1. poł. XVII wieku powrocie do wyrobu anachronicznych wówczas elementów. Jest to przykład długiego okresu produkcji tradycyjnych gotyckich monstrancji wieżyczkowych, gdyż monstrancje promieniste zaczęły pojawiać się w Małopolsce ok. połowy wieku XVII.

Mieszkowy małoobrazkowy aparat fotograficzny

Aparat produkcji niemieckiej Certo Super Dollina II, którym wykonywana była większość zdjęć podczas wypraw turystycznych ks. Karola Wojtyły w latach 50. Sprzęt należał do Jacka Fedorowicza, ówczesnego studenta Politechniki Krakowskiej, który uczestniczył w słynnych wycieczkach ks. Wojtyły...

Kielich z warsztatu Michaela Wissmara

Kielich datowany jest na rok 1738 i pochodzi z warsztatu złotnika Michaela Wissmara z Wrocławia. Stopa na planie sześcioliścia, płaszcz stopy i sześciokątna tuleja dekorowane wicią winnej latorośli na złoconym tle, z sześcioma srebrnymi medalionami, z rytowanymi scenami: Narodziny Chrystusa, Ostatnia Wieczerza, Chrystus Zmartwychwstały, zbieranie manny, winobranie, żniwa.

Kielich z pateną

Kielich z pateną stanowi dar dla Jana Pawła II od prezydenta Senegalu, Abdou Dioufana, podarowany Ojcu Świętemu podczas pielgrzymki do Senegalu w dniach 19–23 lutego 1992 roku.

Kielich z pateną

Kielich wykonany w rzymskiej pracowni około 1360 roku. Ustawiony na dziesięciolistnej stopie z cokolikiem, zdobionym pasem dekoracji geometrycznej. Stopa nakryta gładkim płaszczem, z aplikowanym medalionem o grawerowanym herbie ujętym wieńcem laurowym w polu oraz, po przeciwnej stronie płaszcza, z emaliowaną tarczą przedstawiającą Grupę Ukrzyżowania.

Kajak księdza Karola Wojtyły

Prezentowany obiekt to turystyczny kajak marki Pelikan I, używany przez ks. Karola Wojtyłę podczas wypraw wakacyjnych z młodzieżą akademicką. Nazywany Kamykiem, został zakupiony ze środków pani Teresy Życzkowskiej (wówczas Heydel) i ks. Karola Wojtyły. Po raz pierwszy był używany na spływie kajakowym rzeką Słupią w 1956 roku.

Buty sportowe księdza Karola Wojtyły

Buty turystyczne używane przez księdza Karola Wojtyłę podczas wypraw turystycznych. Krój półbuta, wykonane z lakierowanej na kolor brązowy skóry, wiązane na bawełniane sznurówki...

Bulla nominacyjna Piusa XII z 1958 roku

Dokument nominujący Karola Wojtyłę na biskupa sufragana krakowskiego z dnia 25 sierpnia 1958 roku. Tekst manuskryptu pisany w języku łacińskim, częściowo rubrowany, z wyodrębnioną majuskułą zwyczajową formułą: Pius Episcopus, Sevus Sevorum Dei (z łac. „Pius Biskup, Sługa Sług Bożych”). Dolna krawędź dokumentu zagięta (na niej umieszczona data wystawienia) i przeszyta ozdobnym, plecionym sznureczkiem, na którym zawieszona jest ołowiana pieczęć Stolicy Apostolskiej.

Bulla nominacyjna Pawła VI z 1967 roku

Dokument nominujący księdza arcybiskupa Karola Wojtyłę na kardynała, z dnia 8 lipca 1967 roku. Tekst manuskryptu pisany w języku łacińskim, częściowo rubrowany, z wyodrębnioną majuskułą zwyczajową formułą: Paulus Servus Servorum Dei ( z łac. „Paweł Sługa Sług Bożych”).

Bulla nominacyjna Pawła VI z 1963 roku

Dokument nominujący księdza biskupa Karola Wojtyłę na arcybiskupa metropolitę archidiecezji krakowskiej z dnia 31 stycznia 1963 roku. Tekst manuskryptu pisany w języku łacińskim, częściowo rubrowany, z wyodrębnioną majuskułą zwyczajową formułą: Paulus Episcopus, Sevus Sevorum Dei (z łac. „Paweł Biskup, Sługa Sług Bożych”). Dolna krawędź dokumentu zagięta (na niej umieszczona data wystawienia) i przeszyta ozdobnym, plecionym sznureczkiem, na którym zawieszona jest ołowiana pieczęć Stolicy Apostolskiej (awers z podobiznami Piotra i Pawła i napisami S. Petrus, S. Paulus, na rewersie Paulus VI).