List of all exhibits. Click on one of them to go to the exhibit page. The topics allow exhibits to be selected by their concept categories. On the right, you can choose the settings of the list view.

The list below shows links between exhibits in a non-standard way. The points denote the exhibits and the connecting lines are connections between them, according to the selected categories.

Enter the end dates in the windows in order to set the period you are interested in on the timeline.

Objects
all museums
Clean selection
Show filters
Hide filters

Bartek Buczek, “Too expensive, too weak, too difficult. Several selected recipes for an art work possible in the hypothetical fantasy world”

Bartek Buczek, apart from being a painter of works of art, is also a bouquiniste, an owner of an antique book shop, and he likes to emphasize this. In his painting, as well as when going beyond the boundaries of paintings, one can find not only literary inspiration, but also a melancholy atmosphere accompanying a focused reader, a thoughtful detective, who follows the development of plot threads and narratives. While working on his art in his own way by means of his creative personality, he remains patient. And this is how he plots stories that are almost real, whether on stretcher frames or in the pages of a book.

Łukasz Surowiec, “Erwin, 48” from the cycle “Carts”

Działania Łukasza Surowca koncentrują się na obszarze ważkich społecznych problemów, takich jak wykluczenie, bezdomność czy ubóstwo. Artysta bada relacje wewnątrz grup zmarginalizowanych oraz postrzeganie ich przedstawicieli przez innych członków społeczeństwa. Tworzy prototypy radykalnych społecznych działań, dzięki którym ingeruje w rzeczywistość osób funkcjonujących poza systemem kapitalistycznym.

Łukasz Surowiec, “Eugeniusz, 63” from the cycle “Carts”

Działania Łukasza Surowca koncentrują się na obszarze ważkich społecznych problemów, takich jak wykluczenie, bezdomność czy ubóstwo. Artysta bada relacje wewnątrz grup zmarginalizowanych oraz postrzeganie ich przedstawicieli przez innych członków społeczeństwa. Tworzy prototypy radykalnych społecznych działań, dzięki którym ingeruje w rzeczywistość osób funkcjonujących poza systemem kapitalistycznym.

Honza Zamojski, “Modernism”

Honza Zamojski’s video, entitled Modernism, is an attempt to critically look at the phenomenon of modernism in architecture. The artist reduces the ideas underlying this trend to a simple pattern of repetitive action seen on the screen. As a result of a looped gesture of arranging round cookies, placing one on another, a kind of a tower is created, which, in a distant association, evokes materialized assumptions of modernist architecture, manifested in simple geometrical forms, abandoning decorativeness and ornamentation, reducing the body of the building to an abstract structure.

Strupek Group, “Rocket”

The starting point for the performance Rocket, was the text of a futuristic poem by Anatol Stern, Europe, published in 1929. It was processed by the members of the Strupek Group, using a modern internet tool—Google translate —to obtain an absurd, mechanized form of language. However, what survived is the essence of the original poem and its embedded story of the brutality of the twentieth century history, the traps of totalitarianism, and the triumph of violence, whose horror was highlighted by ghostly sounds extracted from a theremin (an electroacoustic musical instrument constructed in the 1920s by a Soviet physicist Lev Termen). The oppressiveness of the situation increased the audience's involvement in the space of the show itself and confronted them with characters shouting out consecutive lines: Priest, Altar Boy, Mother, Rocket, and the Sacrificial Lamb, conducting the action. The play, which was recreated three times, was an adequate conclusion of the public activity of the Strupek Group—from then on, the fates of its members were to go down their individual paths.

Piotr Lutyński, “Bird column”

Projekt Ptasia Kolumna został stworzony w 2003 roku w Galerii Bunkier Sztuki i funkcjonował jako wystawa w procesie. Tytułowa Ptasia Kolumna, nazwana przez Lutyńskiego „rzeźbą ożywioną” i „wielkim gniazdem pełnym ptaków”, przyjęła formę instalacji: była rozbudowaną konstrukcją, we wnętrzu której znalazły się obrazy i obiekty z drewna oraz ptaki, których śpiew rozlegał się po całej Galerii dzięki umieszczonym w ich pobliżu mikrofonom. W sąsiedniej sali zamieszkała natomiast koza z koźlętami. Całej wystawie towarzyszyły zaś teksty nawiązujące do nauk św. Franciszka z Asyżu, patrona zwierząt, ornitologów i hodowców ptactwa.

Monika Drożyńska “In-Between Words”

For Monika Drożyńska, embroidery – a technique of centuries-old tradition, which is nowadays regarded as a less typical medium of art – is a form of meditation. The artist’s activity in this field is part of the language of women’s art, which is close to crafts such as sewing, embroidering, and crocheting. Her work, Between words, using the embroidery technique, was implemented by the artist as part of her individual exhibition, After the word, which took place at the Bunkier Sztuki Gallery in 2011.

Jan Hoeft, untitled (+ 48 XX XXX XXXXX)

Jan Hoeft initiated an artistic intervention taking place on the border of visibility: in the middle of a vast lawn in Kraków’s Błonia Park, he placed a ten-metre-long sculpture, made of stainless steel, deliberately resembling a scaled-up barrier (easily restored if necessary). Over its frame, a white and red scarf was slung, reminiscent of the colours sported by the fans of the nearby football clubs, Cracovia and Wisła. In place of the club's name, a phone number was embroidered, the use of which resulted in drawing the caller into a remote performance, following the scenario prepared by the artist.

Wael Shawky, “Digital Church”

W filmie Digital Church Wael Shawky próbuje połączyć dwa światy, chrześcijański i islamski, poprzez odtworzenie w przestrzeni kościoła katolickiego sury poświęconej życiu Marii, matki Jezusa, zapisanej w świętej księdze muzułmanów. Artysta wykorzystuje tradycyjną dla świata islamskiego śpiewną recytację wersetów, posługując się przy tym językiem arabskim, do niedawna uznawanym za jedyny język, w którym tekst Koranu miał wartość modlitewną. Mimo że recytowana sura dotyczy wydarzeń dobrze znanych chrześcijańskim wiernym, forma jej przekazywania jest dla nich obca i niezrozumiała, a nawet – ze względu na wybór miejsca recytacji – może być odebrana jako bluźniercza.

Zorka Wollny, untitled

Twórczość Zorki Wollny sytuuje się pomiędzy teatrem, tańcem, muzyką i sztukami wizualnymi. W jej dorobku znajdują się wyróżniające się malarską wizją filmy wideo, koncerty oraz performanse choreograficzne angażujące licznych aktorów (często realizowane razem z Anną Szwajgier). W projektach, które nawiązują do formy audiowizualnego spektaklu, artystka wciela się w rolę reżyserki i producentki, zaprasza do współpracy muzyków, aktorów i tancerzy, pracuje z członkami lokalnych społeczności, klubami amatorskimi, grupami, które łączą wspólne zainteresowania. Zasadniczym elementem jej projektów jest przestrzeń: prace powstają w wyniku obserwacji zastanych warunków, jakie tworzy architektura miejsca, a także penetracji jej aspektów prywatnych, publicznych, instytucjonalnych.

Rafani, untitled (“On Invisible”)

Performans On Invisible czeskiego kolektywu Rafani rozgrywał się równocześnie w jednej z sal wystawienniczych Galerii Bunkier Sztuki oraz w przestrzeni miejskiej. Jego świadkami w galeryjnych wnętrzach były osoby celowo przybyłe na wydarzenie; owi świadkowie stykali się jednak wyłącznie z lektorem, krakowskim poetą i slamerem Janem Pawłem Kowalewiczem (aka Roman Boryczko), połączonym metodą konferencji telefonicznej z piątką performerów.

Young-hae Chang Heavy Industries, bez tytułu (Aneta. Monument for Krakow)

Aneta. Monument to Kraków to przykład dzieła związanego z nurtem sztuki internetu i poezji konkretnej. Za jego stworzenie odpowiedzialny jest duet Young-Hae Chang Heavy Industries, który konsekwentnie stosuje w swojej twórczości jedną formę wizualną. Składają się na nią animowane i wyświetlane na białym tle wyrazy pisane charakterystyczną czcionką. W kolejnych utworach zmieniają się jedynie rytm, w jakim słowa pojawiają się na ekranie, oraz treść słów, które stają się wizualnym poematem. Teksty są czytane przez lektora lub synchronizują się z towarzyszącą im muzyką jazzową. W przypadku pracy zrealizowanej dla Galerii Bunkier Sztuki mamy do czynienia z zapisem pozbawionym muzycznego tła. Słyszymy tylko głos odczytujący słowa – na przemian w języku polskim (przez poetę i slamera Jana Kowalewicza) i angielskim (przez członka Young-Hae Chang Heavy Industries – Marca Voge’a).

Jakub Woynarowski, “Outopos”

Outopos to interaktywny diagram funkcjonujący wyłącznie w formie strony internetowej. Jego hipertekstowa struktura oparta jest o serię grafik, tekst oraz animację. W swojej konstrukcji diagram stanowi siatkę pojęciową, tworzącą zmienny, wizualny esej na temat utopii jako idealnego miejsca nieistniejącego – „nie-miejsca” (outopos). Przestrzeń wirtualna, w której lokalizuje się praca, szczególnie odpowiada współczesnej refleksji na temat utopii, wpisując się w ramy konstrukcji o znamionach nowego świata.

Anna Baumgart, “Paragraph 1000”

Film Anny Baumgart Paragraf 1000 jest efektem poszukiwań prowadzonych przez artystkę w archiwum Norweskiego Centrum Pamięci i Praw Człowieka w Falstad. Miejsce to w latach 1941–1945 pełniło funkcję obozu karnego SS, a po II wojnie światowej zostało przekształcone w więzienie dla osób kolaborujących z nazistami. Punktem wyjścia dla artystki stały się odnalezione w wyniku kwerendy dokumentacja oraz fragmenty scenariusza noworocznego spektaklu odegranego w 1947 roku przez skazańców i obrosłego politycznym skandalem.

Wojciech Doroszuk, “Reisefieber”

Projekt Wojciecha Doroszuka Reisefieber dotyczy problemu migracji ekonomicznej. Podczas pobytu w Berlinie artysta wcielił się w rolę przybysza ze Wschodu i zatrudnił się w sektorach usług powierzanych zazwyczaj emigrantom. Na podstawie jego doświadczeń powstało pięć filmów oraz fotografia, które tworzą wielowątkową opowieść o codziennym, zwyczajnym życiu w obcym kraju, obejmującą zarówno podejmowane prace zarobkowe, jak i sposoby spędzania czasu wolnego, przykładowo udział w masowych imprezach organizowanych w przestrzeni miasta. W każdej sytuacji bohater ukazany jest jednak jako stereotypowy obcy, pozbawiony chęci i możliwości dołączenia do wspólnoty rdzennych mieszkańców.

Cecylia Malik, Piotr Pawlus, “6 rivers”

The movie 6 rivers, made in 2012, by the artist and camera operator Piotr Pawlus, is a record of an unusual journey along a waterway. It recalled the names of the six rivers of Kraków and showed their endangered beauty. The winding tributaries of the Wisła—Rudawa, Wilga, Dłubnia, Prądnik—which meander through narrow channels across post-industrial areas, burned stubble and riparian forests, echoing with bird song, pose quite a challenge for potential travellers. It is only during the last leg of their journey, that Malik and Pawlus navigate through settlements, housing estates and allotment gardens, more readily recognizable to Kraków’s inhabitants. In a boat of her own making, the artist negotiates mist-shrouded tunnels with branches hanging low above the water and echoing passageways; she goes through clusters of rubbish and the trunks of fallen trees; she struggles with fast stream currents, to finally sail out into the lazily sprawling waters of the Wisła. Using poetic imagery ranging between a documentary, a musical clip, and video work, she creates an obscure and atmospheric image of Kraków, in which the city's outskirts get the upper hand over its centre.

Łukasz Jastrubczak, “Need for Speed”

Need for Speed Łukasza Jastrubczaka jest podróżą artysty śladami form i symboli, które przekształciły naturalny pejzaż w przedmiot refleksji i kultury. Już pierwsze kadry filmu przywołują rozpoznawalne motywy kinematografii i historii sztuki, układając je w zagadkową sekwencję. Filmowe ujęcie rozpoczyna wizerunek niebieskiej góry, który w artystycznych interpretacjach szeregu artystów – w tym najbardziej znanej wersji autorstwa Jana Domeli pochodzącej z lat 50. –stał się charakterystycznym logotypem wytwórni Paramount Pictures, uroczyście zapowiadającym wiele klasycznych pozycji hollywoodzkiego kina.

Anna Senkara, “Nobleman”

A film Szlachcic, is a record of the artist's conversation with Roman Szlachcic, son of Franciszek, a high dignitary of the Communist Poland (PRL) government. This nostalgic tale exposes personal attempts to interpret history, points to the political motives of a bygone era, and touches upon the topic of delicate family relationships. In the eyes of his son, Franciszek Szlachcic was an outstanding personality. He started his career as a worker, went through almost all levels of partisan activity, became a high-ranking public security officer, Minister of Interior in 1971, Edward Gierek's deputy and, for two years, until 1976, deputy prime minister. After this period, Franciszek Szlachcic's good fortune came to an end. He was removed from politics overnight and lost all his previous influence and privileges. The only symbol of his lost prestige was a larch wood villa built a few years earlier in Magdalenka near Warsaw, where his son still lives today.

Elżbieta Jabłońska

The works of Elżbieta Jabłońska are situated in the sphere of engaged art, commenting on cultural and social clichés. A number of her projects are related to the reinterpretation of the role of women in society, expressed at the same time with irony and fondness. In one of her most-famous works—Supermother (Supermatka), from 2002 – the artist recalls the figure of a woman-superhero, impersonating the characters of Batman, Superman, and Spiderman in a kitchen interior. Her everyday activities become the domain of her heroic activity, usually overlooked and taken for granted. Jabłońska's activities also include a number of initiatives intended for people who need help. To initiate one of the actions, she was inspired by a job advert found in Lodz, stuck on the wall by a single mother with a child, in a difficult life situation. The artist failed to find the author of the appeal; however, another unemployed woman embroidered the content of the advert into a tapestry and was paid for it with the money from Jabłońska's fee, (from the cycle Helping), in the exhibition, the Woman has a soul (Kobieta ma duszę), Manhattan Gallery, Łódź, (2003). In subsequent years, Jabłońska began to include other social groups in her actions, in particular, excluded and marginalized people.

Łukasz Surowiec, “Piotr, 46” from the cycle “Carts”

Działania Łukasza Surowca koncentrują się na obszarze ważkich społecznych problemów, takich jak wykluczenie, bezdomność czy ubóstwo. Artysta bada relacje wewnątrz grup zmarginalizowanych oraz postrzeganie ich przedstawicieli przez innych członków społeczeństwa. Tworzy prototypy radykalnych społecznych działań, dzięki którym ingeruje w rzeczywistość osób funkcjonujących poza systemem kapitalistycznym.