Parochet i lambrekin

Zwyczaj zawieszania parochetu na drzwiach aron ha-kodesz (szafy ołtarzowej w synagodze, w której znajdują się zwoje Tory) odwołuje się do czasów biblijnych. W Świątyni Jerozolimskiej podobna zasłona oddzielała miejsce Święte od Najświętszego (tak zwanego Świętego Świętych), w którym znajdowała się Arka Przymierza, a w niej Tablice z Dziesięciorgiem Przykazań. Wieko Arki zdobiły złote cheruby, pomiędzy którymi — wedle tradycji — rozciągała się obecność Boża, zwana Szechiną. To ją osłania przede wszystkim parochet, również i dziś. W czasach istnienia Świątyni za zasłonę mógł wchodzić tylko arcykapłan, i tylko raz w roku.
Kolorystyka parochetu jest dowolna. Istnieją jednak dwa wyjątki od swobody dobierania barwy zasłony. W Nowy Rok (Rosz Ha-Szana) i Dzień Pojednania (Jom Kippur) obowiązuje biały kolor parochetu. W te święta religijni Żydzi oczyszczają się ze swoich grzechów. Biel, obowiązująca w te dni również w stroju, symbolizuje wówczas czystość duchową.
Rolę biblijnego złotego wieka Arki Przymierza pełni zaś lambrekin, zwany też kaporetem, który z kolei zawiesza się nad aron ha-kodesz. Często wraz z parochetem stanowią one kompozycyjną całość. Warto zobaczyć lambrekin znajdujący się w zbiorach Muzeum Historycznego Miasta Krakowa i porównać symbolikę tych dwóch eksponatów na naszym portalu.

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz wszystkie judaika zgromadzone na portalu WMM.