Poezja konkretna

Poezja konkretna łączy literaturę z elementami sztuk wizualnych bądź dźwiękowych. Jej twórcy postrzegają język jako złożoną całość, gdzie znaczenie słów jest równie ważne, jak ich układ typograficzny. Jest to eksperyment, w którym poezja zbliża się do grafiki, a to co widzimy wpływa na to, co rozumiemy. Zapis podporządkowany estetyce umożliwia nową formę doświadczania utworu. Powstanie poezji konkretnej łączy się z działalnością Augusto de Camposa w latach 50. XX wieku. Już w 1956 roku w Sao Paulo odbyła się pierwsza wystawa poematów-kompozycji wizualnych. Moda na konkretyzm szybko rozprzestrzeniła się w Europie. Jej rozwój na rodzimym gruncie zawdzięczamy tzw. szkole wrocławskiej (1968–78), a do grona najwybitniejszych przedstawicieli kierunku zalicza się Mariana Bociana, Leszka Szarugę oraz Stanisława Dróżdża. 

Rozwój technologiczny spowodował odrodzenie poezji konkretnej w nowej odsłonie. Z wykorzystaniem mediów cyfrowych tworzy się poezję digitalną.

Opracowanie: Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK, Mirosława Bałazy (Redakcja WMM), © wszystkie prawa zastrzeżone