Kult świętej Barbary

Świętą Barbarę jako patronkę dobrej śmierci czcili przede wszystkim ci, którzy na śmierć nagłą i niespodziewaną byli najbardziej narażeni: górnicy, hutnicy, marynarze, rybacy, żołnierze, kamieniarze oraz więźniowie. Współcześnie święta Barbara uważana jest przede wszystkim za najważniejszą patronkę górników. Jednak w Wieliczce górnicy modlili się dawniej przede wszystkim do świętej Kingi, świętego Antoniego i świętego Klemensa.
Kult świętej Barbary szerzyli natomiast przedstawiciele innej profesji, także ściśle związani z produkcją soli, a nawet pracujący w podziemnych warsztatach. Byli to bednarze. Nie wiadomo, od kiedy bednarze modlili się do świętej Barbary. W wielickim kościele parafialnym — gotyckim, zburzonym na początku XIX wieku —  znajdował się wizerunek świętej, o którym wiemy niewiele. W obecnym kościele, przebudowanym w czasach austriackich, cech bednarzy wielickich ufundował w 1857 roku obraz świętej Barbary w ołtarzu głównym. Co więcej, ten sam cech cztery lata później łożył już na utrzymanie samodzielnego, nowego ołtarza cechowego (świętej Barbary).
Warto wspomnieć też o zapomnianej „specjalności” świętej Barbary, ściśle związanej z wiarą w jej szczególną opiekę nad ludźmi narażonymi na ciągłe niebezpieczeństwo. W czasie II wojny światowej została uznana ona za patronkę polskiego podziemia, a zwłaszcza pracowników tajnych drukarni.

Opracowanie: Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce, Redakcja WMM, © wszystkie prawa zastrzeżone

Zobacz:
Rzeźba solna „Św. Barbara