Innowacje Rubensa

Peter Paul Rubens wypracował nowy typ portretów konnych. Dotychczas stosowany układ, w tradycji tycjanowskiej (Portret konny Karola V), przedstawiał jeźdźca na koniu w ujęciu profilowym. 

Portret konny Zygmunta III, warsztat Petera Paula Rubensa, ok. 1619, źródło: Wikipedia, domena publicnza

Rubens zerwał z tym, ukazując postać i wierzchowca zwróconych delikatnie en trois quarts, w perspektywicznym skrócie, tak iż wydają się zmierzać wprost na widza. Zmianie uległa cała kompozycja: koń ukazany jest w eleganckim, wolnym stępie, nie jak wcześniej w galopie, natomiast jeździec prezentowany jest z przodu, dzięki czemu znacznie lepiej widoczna jest jego twarz, sylwetka zaś przyjmuje dostojny i pewny układ, z wypiętą piersią i ręką opartą na regimencie.
Pierwszym obrazem tego typu był portret konny arcyksięcia Alberta znany z kunstkamery Jana Brueghela Alegoria Wzroku. Typ ten stał się modelowym wzorcem w warsztacie Rubensa, stosowanym w obrazach takich jak Portret konny Zygmunta III Wazy, Portret konny księcia Lermy, a także był często powielany przez artystów z jego kręgu, jak w prezentowanym obrazie Portret konny Królewicza Zygmunta Wazy z kolekcji Zamku Królewskiego na Wawelu.

Bibliografia:
Ryszard Szmydki, Artystyczno-dyplomatyczne kontakty Zygmunta III Wazy z Niderlandami Południowymi, Lublin 2008.

 

Opracowanie: Paulina Kluz (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.
Zobacz też:
Statuetka Napoleon na koniu Piotra Michałowskiego
Rzeźba August III
Kto zasługiwał na portret konny?