Ignacy Łukasiewicz w Gorlicach

Ignacy Łukasiewicz przyjechał do Gorlic jesienią 1853 roku. Miał wówczas 31 lat i już całkiem spore doświadczenie w badaniach nad destylacją ropy naftowej. Prowadził je we Lwowie wraz z Janem Zehem, w laboratorium przy aptece „Pod Złotą Gwiazdą”, w której obydwaj pracowali. Na przełomie lat 1852/1853 udało im się wydestylować z ropy naftę, jednak właściciel apteki, Piotr Mikolasch, nie widział praktycznego zastosowania wynalazku.
Łukasiewicz, pragnąc kontynuacji badań w bardziej sprzyjającej eksperymentom atmosferze, trafił więc do Gorlic, miejscowości o dużych tradycjach w wydobyciu ropy naftowej i zasobnych, łatwo dostępnych źródłach surowca. Zatrudnił się jako farmaceuta (dyplom uzyskał na Uniwersytecie Wiedeńskim) w miejscowej aptece wdowy Ludwiki Bartkowej, gdzie po godzinach destylował ropę w prezentowanym na portalu aparacie oraz pracował nad udoskonaleniem konstrukcji lampy naftowej. Wkrótce zadomowił się w nowym miejscu, angażując się również w działania społeczne na rzecz regionu. W czasie epidemii cholery w 1855 roku leczył wszystkich, niezależnie od stanu posiadania, z takim zaangażowaniem, że gdy dwa lata później rozeszła się pogłoska o jego przenosinach do Jasła (z powodów ekonomicznych), Żydzi gorliccy zaofiarowali mu pomoc finansową, byleby nie opuszczał Gorlic.

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz: Aparat destylacyjny Ignacego Łukasiewicza