Historia Teatru Ludowego

Teatr Ludowy został otwarty 3 grudnia 1955 roku. Miał zapewnić robotniczej społeczności Nowej Huty kontakt ze sztuką i kulturą wysoką, przyczyniając się do krzewienia właściwych postaw. Podczas otwarcia teatru padły słowa, że „będzie on pionierem socjalistycznej kultury w nowym mieście”. Dla tych, którzy w ciągu dniówki wypracowywali 200, a nawet (jak w przypadku obywatela M. Wilka) 323% normy, teatr miał być alternatywą dla wieczorów spędzanych przy kieliszku wódki, na wszczynaniu burd i awantur. Na inaugurację przygotowano „Krakowiaków i górali” w inscenizacji Leona Schillera. Pierwsze lata działalności teatru nie były jednak łatwe — dyrekcję powierzono Krystynie Skuszance i Jerzemu Krasowskiemu, którzy wspólnie z Józefem Szajną stworzyli jedną z najlepszych awangardowych scen dramatycznych w Polsce, mimo to wielokrotnie spotykali się z zarzutami, że ich propozycja repertuaru jest niewłaściwa i… zbyt hermetyczna (scena miała charakter ideowo-filozoficzny). Teatr zbudowany w sercu wzorowego socrealistycznego osiedla rozmijał się z potrzebami robotniczej społeczności. Widownię zapełniali głównie goście z Krakowa, którzy byli dowożeni specjalnymi autobusami. Sami mieszkańcy Nowej Huty chętniej widzieliby afisze zapowiadające nowe komedie, farsy i wodewile.
Na scenie niemal co wieczór pojawiali się nie znani wówczas szerokiej publiczności Franciszek Pieczka i Witold Pyrkosz.
W roku 1963 dyrekcję Teatru Ludowego objął wybitny scenograf — Józef Szajna, proponując teatr narracji wizualnej, którego głównym aktorem stała się plastyka.
Na fotografii nie widać jednak jeszcze przyszłych artystycznych porażek i sukcesów rozgrywających się w scenografii teatru — uchwycony w kadrze Henryka Hermanowicza budynek wyrasta dumnie skąpany w słońcu, gotując przechodniom, którzy jeszcze niedawno w tym miejscu przedzierali się przez kępy traw, prawdziwy monumentalny spektakl.

Opracowanie: Redakcja WMM,
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz:
Fotografia „Teatr Ludowy” Henryka Hermanowicza