„Haraj et mekudeszet li ba-tabaat zu ke-dat Mosze we-Israel”

Ślubna obrączka — w zgodzie z tradycją — zakładana jest przez pana młodego pannie młodej, jako symboliczne poświadczenie umowy ślubnej (ketuby). Obrączka ta musi być skromna, bez szlachetnych kamieni, ponieważ panna młoda nie powinna mieć wrażenia, że otrzymuje przedmiot dużej wartości, w obawie, że wrażenie to może okazać się mylne. Obrączka ślubna — według antycznej tradycji — powinna mieć wartość jedynie nie mniejszą niż jedna peruta (najmniejsza moneta starożytności).
Obrączka nie jest wkładana na palec serdeczny, ale na palec wskazujący prawej ręki, ponieważ ten palec uważa się za najważniejszy.
Podczas wkładania obrączki pan młody wygłasza następującą formułę: Haraj et mekudeszet li ba-tabaat zu ke-dat Mosze we-Israel („Oto jesteś mi poślubiona tą obrączką zgodnie z prawem Mojżesza i Izraela”).
Od tego momentu małżeństwo uznaje się za zawarte i obowiązujące.
W ostatnich dziesięcioleciach coraz popularniejsze staje się wkładanie obrączki ślubnej panu młodemu przez pannę młodą (a dokładnie przez przed momentem poślubioną żonę mężowi). Niektórzy mają zastrzeżenia do tej ceremonii, bo dla osób niezorientowanych w zwyczajach może to wyglądać tak, jakby żona oddawała mężowi otrzymaną przed chwilą obrączkę, ale nie ma żadnych podstaw prawnych do zakazu tego nowego zwyczaju.
Z wyjątkiem ślubów zawieranych w nurcie judaizmu reformowanego, kobieta nie wypowiada w tym momencie słów, które wygłosił wcześniej mężczyzna.
Niekiedy kobieta wypowiada skróconą wersję formuły brzmiącą następująco: „Oto jesteś mi poślubiony tą obrączką”.
Ponadto, większość przedmiotów będących w posiadaniu męża lub żony wcześniej czy później staje się dorobkiem rodziny. Obrączka natomiast należy wyłącznie do małżonki.

Opracowanie: Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

 Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Zobacz także:
Żydowska obrączka ślubna
Żydowski pierścień zaślubinowy