Blog

Laboratorium muzeum – spotkanie pierwsze

Projekt Laboratorium muzeum zorganizowany przez Muzeum Woli, oddział Muzeum Warszawy, można uznać za rozpoczęty. Pierwsze z pięciu planowanych spotkań odbyło się w dniach 18–19 czerwca w siedzibie Muzeum i, zgodnie z zapowiedziami, miało już charakter warsztatowy. Metodą na wstępne poznanie się uczestników, a także otworzenie przestrzeni dla wspólnego działania, był poprowadzony przez Magdę Staroszczyk (Muzeum Woli) warsztat pt. Muzeum Nawiązanych Relacji inspirowany ideą Museum of Broken Relationships (Muzeum Zerwanych Związków) w Zagrzebiu. Poprzez działania performatywne rozgrzewaliśmy naszą wyobraźnię i poznawaliśmy się nawzajem w sprzyjającej przełamywaniu barier atmosferze twórczej zabawy. Nawiązywaliśmy pierwsze relacje w grupie poprzez obdarowywanie się przedmiotami znalezionymi w Muzeum Woli. Wymyślaliśmy fikcyjną historię otrzymanych prezentów, a następnie łączącą je narrację, tworząc pierwszą wspólną miniwystawę. 

 

 

Następnego dnia kontynuowaliśmy warsztaty z pierwszym z zaproszonych w ramach Laboratorium muzeum gościem, znaną w Polsce przede wszystkim z prowadzonego przez siebie bloga Museum 2.0 i publikacji The Participatory Museum Niną Simon. Zarówno warsztat, jak i otwarty dla szerokiej publiczności popołudniowy wykład, poświęcone były partycypacji w instytucjach kultury, w szczególności w muzeum. Nina Simon opowiedziała nam o swojej działalności w Muzeum Sztuki i Historii w Santa Cruz, a następnie przepracowywaliśmy w formie warsztatowej nasze wyobrażenia o tym zjawisku. Poprzez kolejne ćwiczenia dowiadywaliśmy się, czym tak naprawdę jest odmieniana ostatnio przez wszystkie przypadki partycypacja. Indywidualnie zastanawialiśmy się też, czy nasze instytucje i my sami jesteśmy na ową partycypację gotowi.

W ostatnim czasie mówi się o niej bardzo dużo, jak również o sieciowaniu, wspólnotowej czy też środowiskowej wymianie doświadczeń. Wszystkie te pojęcia odnoszą się do nawiązywania relacji między instytucjami GLAM (galleries libraries archives museums) oraz między odbiorcami i instytucjami. Oswajanie z działalnością instytucji, pokazywanie zasad jej funkcjonowania i wreszcie zaproszenie do uczestnictwa odbiorców powinno być według Niny Simon częścią strategii instytucji. Poprzez niektóre projekty artystyczne nawiązujemy kontakt z ludźmi wokół, ale też z własną wyobraźnią. Aktywne uczestnictwo może się odbyć wyłącznie bez przymusu narzuconego przez kuratora, ale z jego towarzyszeniem. Nie każdy umie czy chce być we wspólnocie. Ogromny potencjał do uczestnictwa stwarza Sieć, jednym z przykładów jest wspominane wcześniej Museum of Broken Relationships. Każdy, kto przeżył rozstanie, może podarować przedmiot związany z bolesnym doświadczeniem i w ten sposób wykonać krok do pokonania traumy. Ogromny sukces tego projektu pokazuje potrzebę dzielenia się emocjami, przeżyciami, które są w nas. Przedmioty mają ogromną moc. Tworzenie platform wirtualnych i realnych do dzielenia się doświadczeniami, umiejętnościami, jak również prywatnymi „kolekcjami” jest bardzo przydatnym działaniem. Przykładem spontanicznej partycypacji w Sieci jest projekt Jeden Milion Żyraf. Na stronie internetowej, w ramach której młody chłopak zaprosił użytkowników Internetu do nadsyłania zdjęć rysunków i rzeźb przedstawiających żyrafy, udało się zgromadzić wiele prac. Wcześniej założył się z kolegą, że uda mu się zebrać milion żyraf…

Nie ma jednego sposobu na partycypację. Nina Simon wyodrębnia kilka sposobów na zachęcanie odbiorców do uczestnictwa:

  • contributory – zaproszenie do uczestnictwa w wyznaczonym przez kuratora obszarze;

  • collaborative – zaproszenie do podjęcia współpracy z określoną grupą;

  • co-creative – członkowie jakiejś społeczności od początku pracują z konkretną grupą, która chce stworzyć projekt;

  • hosted – muzeum udostępnia swoją przestrzeń lub zbiory określonej grupie, która sama realizuje swój projekt.

Wkrótce na stronie projektu Laboratorium muzeum ukaże się relacja filmowa z otwartego wykładu Niny Simon, o czym oczywiście poinformujemy, abyście mogli wyrobić sobie własną opinię na temat głoszonych przez charyzmatyczną muzeolożkę z Santa Cruz idei.

Dla nas jedną z najistotniejszych refleksji z pierwszego spotkania była ta, iż zaproszenie do partycypacji musi być działaniem niezwykle przemyślanym i przede wszystkim naprawdę chcianym. Nie możemy też obiecywać uczestnictwa jedynie pozornego. Jeśli zależy nam na prawdziwej partycypacji, musimy naprawdę oddać jakąś część naszych działań odbiorcom, bardzo dokładnie określając też zakres tej wspólnej przestrzeni. Aby to było możliwe i autentyczne, musi nas naprawdę interesować, co nasi odbiorcy mają nam do powiedzenia.

Opracowanie: Mirosława Bałazy, Kinga Kołodziejska (Redakcja WMM),
Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

Komentarze
URL trackback'a:

Ostatnie komentarze: