Blog

Afirmacja natury

19 września obchodziliśmy Dzień Dzikiej Fauny, Flory i Naturalnych Siedlisk. Mimo pozornego oddalenia się od natury, człowiek jest od niej ciągle zależny. Na ile sztuka współczesna może się włączyć w działania ekologiczne? Wielu artystów, poprzez swoje projekty zwraca uwagę na kwestie ochrony środowiska. Tak też jest w przypadku Cecylii Malik, która oddaje głos środowisku naturalnemu poprzez swoje działania artystyczne. Przyroda w jej pracach jest traktowana podmiotowo.

We wrześniu 2009 roku, zainspirowana powieścią Italo Calvino „Baron drzewołaz”, Cecylia Malik rozpoczęła realizację projektu performatywnego „365 drzew”, artystka codziennie wspinała się na jedno wybrane drzewo, na którym była fotografowana:

„Był to poniekąd mój pomysł na facebooka. Co tam można robić? Jakieś linki sobie wysyłać? To bez sensu. Zaczęłam codziennie wrzucać fotografię z drzewa, za każdym razem z innego. (...) Niesamowite jest doświadczenie przyrody, wspinałam się w każdą pogodę, w ulewy, śnieżyce. Ważny jest upór, wytrwałość i bunt. Taka moja autorska rebelia”.

Poprzez te konsekwentne działania i codzienne zamieszczanie zdjęć na portalu społecznościom z kolejnych drzew, artystka zyskała rozpoznawalność i zaangażowała się w akcje na rzecz ochrony środowiska.

Nie tylko Wisła

Cecylia Malik, Piotr Pawlus, 6 rzek, Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie, © wszystkie prawa zastrzeżone

Na portalu udostępniamy wideo „6 rzek”. „Film, zrealizowany w 2012 roku przez artystkę i operatora Piotra Pawlusa, jest zapisem nietypowej podróży wodnym szlakiem. Przywoływała ona imiona sześciu krakowskich rzek i pokazywała ich zagrożone piękno. Kręte dopływy Wisły – Rudawa, Wilga, Dłubnia, Prądnik – meandrują wąskimi korytami przez postindustrialne tereny, wypalone rżyska i dźwięczące głosami ptaków lasy łęgowe, stanowiąc nie lada wyzwanie dla potencjalnych podróżników. Dopiero w końcowym biegu Malik i Pawlus przepływają przez lepiej znane krakowianom osiedla, blokowiska i ogródki działkowe. Artystka w samodzielnie skonstruowanej łódce pokonuje spowite mgłą tunele z gałęzi zwieszających się nisko nad lustrem wody i rozbrzmiewające echem sztolnie; przeprawia się przez skupiska śmieci oraz pnie zwalonych drzew; zmaga się z wartkim nurtem strug, by na koniec wpłynąć na leniwie rozlewające się wody Wisły. Posługując się poetyką spomiędzy filmu dokumentalnego, muzycznego klipu i pracy wideo, kreuje nieoczywisty i nastrojowy obraz Krakowa, w którym peryferia miasta zdobywają przewagę nad jego centrum” (fragment opisu autorstwa Anny Lebensztejn).

Jak pisze Magda Ujma w swoim tekście o artystkach: „Malik jako jedna z pierwszych wskazywała na szkodliwą działalność deweloperów i narastający proces gentryfikacji niektórych dzielnic miejskich. Walczyła o wstrzymanie regulacji podhalańskiej rzeki Białki. Pod pozorem radosnej zabawy, okraszonej nutą surrealizmu, porusza zasadnicze sprawy: do kogo należy miasto i wedle czyjej woli jest kształtowane. Istotą 6 rzek jest powolny i monotonny ruch krajobrazu, przesuwającego się wraz z artystką w miarę jak przemieszczała się rzekami Krakowa. Wyestetyzowane obrazy z Cecylią Malik w roli głównej mają w założeniu pełnić funkcję edukacyjną, uzmysłowić ludziom istnienie zaniedbanych obszarów przyrody. W gruncie rzeczy jednak film jest celebracją artystki na tle piękna natury. Malik jest tutaj pokazana w łączności z przyrodą, odzywają się kulturowe mity i fantazje na temat dzikiej kobiety”.

Opracowanie: Mirosława Bałazy (redakcja WMM), Licencja Creative Commons

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska.

 

 

Komentarze
URL trackback'a:

Ostatnie komentarze: